Eksport pieprzu wietnamskiego do największej gospodarki świata wzrósł o ponad 48%.

Średnia cena eksportowa czarnego pieprzu w lipcu wyniosła 5861 USD/tonę, a białego pieprzu 7558 USD/tonę, co stanowi wzrost odpowiednio o 15,7% w przypadku czarnego pieprzu i 9,2% w przypadku białego pieprzu w porównaniu z poprzednim miesiącem.

W ciągu pierwszych siedmiu miesięcy 2024 roku Wietnam wyeksportował 164 357 ton różnych rodzajów pieprzu, z czego 145 330 ton stanowił pieprz czarny, a 19 027 ton pieprz biały. Całkowita wartość eksportu wyniosła 764,2 mln USD. W porównaniu z analogicznym okresem 2023 roku wolumen eksportu spadł o 2,2%, ale wartość eksportu wzrosła o 40,8%. Średnia cena eksportowa pieprzu czarnego w ciągu pierwszych siedmiu miesięcy wyniosła 4568 USD/tonę, co stanowi wzrost o 32,7%; cena pieprzu białego osiągnęła 6195 USD/tonę, co stanowi wzrost o 25% w porównaniu z analogicznym okresem ubiegłego roku.

Stany Zjednoczone, gospodarka numer jeden na świecie, były w ciągu ostatnich siedmiu miesięcy największym rynkiem zbytu dla Wietnamu pod względem eksportu pieprzu. Objętość wyniosła 43 349 ton, co stanowi wzrost o 48,4% w porównaniu z analogicznym okresem ubiegłego roku i stanowi 26,4% udziału w rynku.

Następnie Niemcy zaimportowały 10 941 ton, co stanowi wzrost o 97,3%; Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA) zaimportowały 10 897 ton, co stanowi wzrost o 39,2%; Indie zaimportowały 8 744 tony, co stanowi wzrost o 39,7%; Chiny uplasowały się na czwartym miejscu z importem 8 059 ton, co stanowi spadek o 84,6% w porównaniu z tym samym okresem.

Według pani Hoang Thi Lien, przewodniczącej VPSA, globalny popyt na pieprz rośnie, a Unia Europejska (UE) pozostaje głównym rynkiem zbytu dla pieprzu wietnamskiego. Co więcej, moce przetwórcze wietnamskich przedsiębiorstw są znaczne i potencjalnie sięgają 140 000 ton rocznie, co stwarza możliwości rozwoju wietnamskiego przemysłu pieprzowego w przyszłości.

Tymczasem prognozuje się, że światowa produkcja pieprzu w 2024 r. zmniejszy się z powodu niekorzystnych warunków pogodowych w Brazylii i ciągłego zmniejszania się powierzchni upraw pieprzu w Wietnamie ze 115 000 hektarów (2023 r.) do nieco ponad 111 000 hektarów.

Według pani Hoang Thi Lien, pomimo wysokich cen pieprzu, durian i kawa również sprzedają się po wysokich cenach, oferując atrakcyjne zyski, które ograniczyły ekspansję upraw papryki. Do tej pory nie odnotowano wzrostu powierzchni upraw papryki w regionach Central Highlands i południowo-wschodnich, jak w poprzednich okresach wysokich cen papryki. Rolnicy, którzy nadal zajmują się uprawą papryki, zwiększają inwestycje w opiekę, aby przywrócić produktywność, plony i jakość swoich obecnych upraw.

Oprócz obszaru i wielkości produkcji, kwestią wymagającą uwagi jest również jakość pieprzu wietnamskiego. Podczas gdy rynki coraz bardziej wymagają wyższych standardów bezpieczeństwa żywności i higieny, pieprz wietnamski otrzymał ostatnio liczne ostrzeżenia dotyczące pozostałości antybiotyków, metali ciężkich i mikroorganizmów.

Wynika to częściowo z ograniczonego stosowania procedur technicznych w zakresie sadzenia, pielęgnacji i zbiorów, a także z ograniczonego wykorzystania osiągnięć naukowych i technologicznych na obszarach zamieszkiwanych przez mniejszości etniczne. Lokalne społeczności nie zbudowały jeszcze wielu zrównoważonych łańcuchów dostaw z pełnym udziałem wszystkich interesariuszy, od rolników po przedsiębiorstwa, rząd i naukowców.

W nadchodzącym okresie VPSA kładzie nacisk na utrzymanie stabilności powierzchni upraw papryki, koncentrując się na rozwiązaniach mających na celu poprawę jakości i dywersyfikację przetworzonych produktów o wysokiej wartości dodanej.

W związku z tym konieczne jest doradzanie rolnikom i udzielanie im wskazówek w zakresie przestrzegania norm międzynarodowych, zwłaszcza dotyczących pozostałości chemicznych, a także wdrażania procesów uprawy, zwalczania szkodników oraz metod przetwarzania i konserwacji dostosowanych do warunków klimatycznych poszczególnych regionów. Zaleca się, aby jednostki badawcze promowały rozwój nowych, wysokoplennych, wysokiej jakości i odpornych na choroby odmian.

Władze lokalne muszą aktywnie koordynować planowanie obszarów surowcowych w powiązaniu z rozwojem łańcuchów wartości, aby połączyć się z przedsiębiorstwami przetwórczymi i eksporterami, stosując technologię cyfrową w zarządzaniu produkcją, identyfikowalności i kontakcie z klientami.

Jednocześnie należy nadal rozszerzać obszar powiązań produkcyjnych pomiędzy przedsiębiorstwami i rolnikami oraz wspierać tworzenie spółdzielni i grup produkcyjnych w sektorach surowcowych, które będą pełnić rolę partnerów eksporterów w łańcuchu dostaw.