عادت شرکت در عروسی‌ها با «کش‌های لاستیکی»: میزبانان با اشک و مهمانان با سرگرمی مراسم را ترک می‌کنند.

دوستم نگوک بائو (اهل شهر هونگ توی، استان توا تین هو) هنگام دادن کارت دعوت عروسی به من گفت: «برای عروسی من، لطفاً 30 دقیقه زودتر بیایید تا عکس بگیرید و آنها را روی صفحه نمایش بزرگ LED در مرکز پذیرایی نمایش دهید. در طول پذیرایی، خانواده‌ها برای گرفتن عکس به سر هر میز نمی‌روند، بنابراین لطفاً سعی کنید زود برسید.»

به گفته بائو، مراسم عروسی در هوئه معمولاً 30 دقیقه تا یک ساعت دیرتر از زمان چاپ شده روی دعوتنامه شروع می‌شود، به خصوص برای مراسم عروسی که موقع ناهار برگزار می‌شود.

توضیحات زیادی برای استفاده از این زمان «انعطاف‌پذیر» وجود دارد، اما دلیل اصلی آن این است که میزبان می‌خواهد منتظر حضور کامل دوستان و خانواده در مهم‌ترین مراسم زندگی‌شان باشد.

در شهر، دعوت‌نامه‌های عروسی اغلب در ساعات شلوغی می‌رسند، بنابراین اکثر کارگران باید برای شرکت در مهمانی عجله کنند.

ترافیک، برداشتن بچه‌ها، آشپزی برای خانواده یا تمام کردن کار... اینها برخی از دلایلی هستند که بسیاری از مردم شهر برای توضیح دیر رسیدن به عروسی ارائه می‌دهند.

وقتی زمان شروع مهمانی رسید، با دیدن اینکه زیر میز هنوز خالی بود، مشخص بود که میزبان اصلاً برای شروع مراسم مهمشان آماده نیست.

در روز عروسی بائو، من هم مطمئن شدم که کارم را زود تمام کنم تا بتوانم برسم. مراسم عروسی در رستورانی واقع در قلب محله شلوغ غربی شهر هوئه برگزار شد.

اگرچه نتوانستم به موقعی که دوستم خواسته بود برسم، اما همچنان معتقد بودم که طبق دعوتنامه عروسی به موقع رسیده‌ام. با این حال، مراسم عروسی دوستم شروع نشد، زیرا با وجود رسیدن به موقع، تعداد بسیار کمی از مهمانان آمده بودند.

تقریباً یک ساعت بعد، اولین غذاها سرو شد و مراسم عروسی آغاز شد. تقریباً یک ساعت پس از مراسم، بائو و گروه دوستانم بالاخره به رستوران رسیدند، هرچند بسیاری از مهمانان شروع به رفتن کرده بودند.

من و دوستانم پشت میزی که با علامت «رزرو» مشخص شده بود، نشستیم و پیشخدمت رستوران را صدا زدیم و درخواست غذا کردیم. با این حال، چون تعداد نفرات کافی نبود (۱۰ نفر در هر میز)، پیشخدمت از پذیرایی از ما خودداری کرد. بنابراین، با اینکه دیر رسیدیم، من و دوستانم مجبور شدیم منتظر بمانیم تا افراد بیشتری بیایند و میز پر شود.

در آن لحظه، داماد نگوک بائو، با وجود اینکه مشغول خداحافظی با مهمانان بود، با شنیدن این خبر همه چیز را رها کرد و به دنبال مدیر رستوران رفت تا از آنها بخواهد که برای دوستانش غذا سرو کنند.

درس‌هایی که از شرکت در یک عروسی در روستا آموختم.

بارها پیش آمده که من و دوستانم در محله به هم یادآوری کرده‌ایم که وقتی به عروسی در روستا دعوت می‌شویم، باید زود برسیم و به هیچ وجه دیر نکنیم، وگرنه به دردسر می‌افتیم.

چند سال پیش، یکی از دوستانمان در گروهمان از ناحیه وین لین (استان کوانگ تری )، ۱۰۰ کیلومتری مرکز شهر هوئه، ما را به عروسی‌اش دعوت کرد.

در دعوتنامه عروسی آمده بود که پذیرایی ساعت ۱۱ صبح شروع می‌شود. با احتساب زمان تقریبی سفر سه ساعت، گروه به اتفاق آرا موافقت کردند که دقیقاً ساعت ۸ صبح به سمت عروسی حرکت کنند.

قرار گذاشتیم در یک کافه همدیگر را ببینیم تا با هم سفر کنیم، اما برخلاف انتظار، من و دوستم اولین کسانی بودیم که سر وقت رسیدیم. ساعت ۹ صبح بود که همه رسیدند و بالاخره ماشین حرکت کرد.

وقتی رسیدیم، تقریباً ظهر شده بود. به محض اینکه از ماشین پیاده شدیم، دوستم و همسرش را دیدیم که در ورودی رستوران ایستاده بودند و با مهمانان خداحافظی می‌کردند.

دوستم به شوخی گفت: «می‌دانستم شما کمی خسیس خواهید بود، برای همین از رستوران خواستم دو میز رزرو کند. خوشبختانه عروسی من بود؛ اگر عروسی کس دیگری بود، همه گرسنه بیرون می‌آمدید.» سپس از همه خواست که قبل از اینکه گرسنه شوند، سریع به جشن بپیوندند.