هر شنبه ساعت ۹ صبح، کلاس زبان انگلیسی در طبقه دوم ساختمان آپارتمان B1 در خیابان نگوین کونگ هوان (منطقه با دین، هانوی ) آغاز میشود. نکته ویژه در مورد این کلاس این است که همه دانشآموزان در دهه ۷۰ و ۸۰ زندگی خود هستند. یادگیری در این سن، نه فقط انگلیسی، بلکه هر موضوعی، نیاز به پشتکار و عطش دانش دارد. در شش سال گذشته، این کلاس برقرار بوده و دانشآموزان به طور منظم در آن شرکت میکنند و روحیه یادگیری مادامالعمر خود را نشان دادهاند.
این کلاس در حال حاضر توسط خانم فونگ های ین (۳۲ ساله) تدریس میشود. خانم ین که در ابتدا کارمند اداری بود، چهار سال پیش، هنگام جایگزینی در کلاس شخص دیگری، از وجود این کلاس مطلع شد. پس از آن جلسه جایگزینی، با توجه به اشتیاق دانشآموزان مسن برای یادگیری، تصمیم گرفت برای تدریس ثبتنام کند و از آن زمان تاکنون در آن مشارکت داشته است. خانم ین گفت: «هر روزی که به کلاس میروم، ملاقات و تبادل نظر با دانشآموزان مسن، روزی پر از انرژی برای من است. روحیه یادگیری آنها الهامبخش من بوده است. من تعجب میکنم که چرا من، با این سن کم، با دانش خود به جامعه کمکی نمیکنم.»
بسیاری از سالمندان از طریق یادگیری مداوم توانستهاند دانشی کسب کنند و از آن در زندگی خود استفاده کنند.
آقای نگوین شوان تو (از منطقه با دین، هانوی) نزدیک به ۵ سال است که در این کلاس شرکت میکند. از آنجایی که کلاس از خانهاش دور نیست، آقای تو پیاده میرود، هم برای بهبود سلامتیاش و هم برای «استفاده از هر نشانه ای که در طول مسیر میبیند برای مرور درسهایش». آقای تو گفت: «وقتی از این کلاس مطلع شدم، با جسارت ثبت نام کردم و از آن زمان تاکنون در آن شرکت میکنم. در کلاس میتوانم زبان دیگری یاد بگیرم، دوست پیدا کنم و با مردم معاشرت کنم. علاوه بر این، شرکت در کلاسها به ورزش مغزم کمک میکند و احتمال ابتلا به زوال عقل را در سالمندان کاهش میدهد.»
خانم نگوین تی تانگ (سمت چپ) گفت که با درک اهمیت کلاس زبان انگلیسی، آپارتمان خانوادگیشان را که بیش از ۲۰ متر مربع مساحت دارد، به یک کلاس درس تبدیل کرده است. خانم تانگ و دیگر دانشآموزان در سن تقریباً ۸۰ سالگی، هر هفته با پشتکار انگلیسی میخوانند.
این کلاس شش سال است که با ۱۴ دانشآموز برگزار میشود. جوانترین دانشآموز امسال بیش از ۶۰ سال سن دارد، در حالی که مسنترین آنها ۸۳ سال سن دارد. یکی از مسنترین دانشآموزان، خانم نگوین تی تان دا (ساکن بخش او چو دوآ، منطقه دونگ دا، هانوی)، گفت که هر شنبه صبح، امور خانوادگی خود را ترتیب میدهد و بیش از ۴ کیلومتر سفر میکند تا در کلاس شرکت کند. در سن او، شنوایی، بینایی و مغزش پیر شدهاند و حفظ کردن را دشوار میکنند. با وجود این، خانم دا و همکلاسیهایش یکدیگر را به پشتکار تشویق میکنند. وقتی او جوانتر بود، میتوانست چیزی را پس از ۲۰ بار خواندن به خاطر بسپارد، اما اکنون که بزرگتر شده است، برای به خاطر سپردن آن باید ۵۰ یا حتی ۱۰۰ بار آن را بخواند. خانم دا پس از نزدیک به شش سال مطالعهی دقیق میگوید که یادگیری زبان انگلیسی به او در زندگی روزمرهاش کمک کرده است. خانم دا به اشتراک گذاشت: «حالا وقتی یک تابلوی انگلیسی در خیابان میبینم، میتوانم تشخیص دهم که مغازه چه میفروشد و چه کاری انجام میدهد. حتی سادهتر اینکه، وقتی به خانه میرسم و فرزندان و نوههایم انگلیسی صحبت میکنند، میتوانم بفهمم که در مورد چه چیزی صحبت میکنند.»
افراد مسن با شور و شوق فراوان دست خود را بالا بردند تا در بحث شرکت کنند.
منبع: https://phunuvietnam.vn/nhung-ong-ba-u80-miet-mai-di-hoc-tieng-anh-20240802141131512.htm
