آرژانتین جام جهانی ۲۰۲۶ را با قدرت آغاز می‌کند: آسمان مسی پر از شکوه و جلال است.

بعد از نزدیک به 30 سال زندگی و نفس کشیدن در فوتبال، او هنوز همان لذت بازی کردن را که در روز اول داشت، حفظ کرده است.

حالا، کاپیتان آرژانتین با هت‌تریک خود مقابل الجزایر، با رکورد ۱۶ گل کلوزه در جام‌های جهانی شریک می‌شود.

داستان پشت این عدد نیز جالب است: مسی اولین بازیکن تاریخ جام جهانی شد که مقابل ۱۱ تیم ملی مختلف گلزنی کرده است: صربستان، مکزیک، نیجریه، بوسنی، ایران، کرواسی، استرالیا، هلند، فرانسه، عربستان سعودی و الجزایر.

هیچ اسطوره دیگری تا به حال این کار را نکرده است. یورگن کلینزمن، رونالدو نازاریو و کلوزه همگی در مقابل 10 حریف متوقف شدند.

فراتر از جنبه آماری، این عدد معنای قابل توجهی دارد. برای گلزنی مقابل 11 تیم مختلف در جام جهانی، او باید به اندازه کافی عمر کرده باشد تا با نسل‌های مختلف فوتبال روبرو شود.

مسی باید سطح عملکرد خود را به اندازه کافی حفظ کند تا بتواند به طور مداوم در بزرگترین صحنه‌ها ظاهر شود و باید روحیه رقابتی خود را به اندازه کافی زنده نگه دارد تا بتواند همچنان تفاوت ایجاد کند.

مسی فراتر از زمان است.

جام جهانی تورنمنت لحظات است، اما دوران حرفه‌ای مسی با زمان تعریف می‌شود.

از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۶، مسی در ۲۰ جام جهانی متوالی گلزنی کرد. هم‌تیمی‌های سابقش بازنشسته شده‌اند. بسیاری از رقبای قدیمی‌اش مربی شده‌اند. اما M10 همچنان باقی مانده است.

فقط نگاه کنید که مسی چگونه لوکا زیدان را برای گل‌های اول و سوم - ششمین گل او از خارج از محوطه جریمه در جام‌های جهانی، که بیشترین تعداد در تاریخ است - شکست داد و خواهید دید که زمان استعداد خارق‌العاده او را از بین نبرده است. گل دوم یک ضربه سریع و فرصت‌طلبانه بود.

به عبارت دقیق‌تر، زمان شاید روی سرعت مسی تأثیر بگذارد، اما نمی‌تواند مهم‌ترین دارایی او را از بین ببرد: عشق به فوتبال.

این به وضوح در نحوه بازی مسی مقابل الجزایر مشهود بود. لئو دیگر نه بار قهرمانی جام جهانی را به دوش می‌کشید و نه با کسی رقابت می‌کرد.

قهرمانی در سال ۲۰۲۲ به بزرگترین بحث دوران حرفه‌ای او پایان داد.

بنابراین، مسی برای لذت بردن از زندگی‌اش به آمریکای شمالی آمده است. نه برای کسب عناوین یا رکوردها، بلکه صرفاً به خاطر شور و اشتیاقش به فوتبال.

نکته جالبی در داستان‌های مربوط به دوران کودکی مسی در روساریو وجود دارد. لئو به عنوان پسری مو قرمز در محله تیرو سویزو، هر زمان که ظاهر می‌شد، اغلب تیم‌های دیگر را عصبی می‌کرد. والدینی که او را با پیراهن شماره ۱۰ می‌دیدند، می‌دانستند که تیمشان مسابقه بسیار دشواری خواهد داشت.

در آن زمان، مسی برای لذت بردن از فوتبال بازی می‌کرد. تقریباً چهار دهه بعد، به عنوان یک بزرگسال و پدر سه فرزند، به نظر می‌رسد که این موضوع بدون تغییر باقی مانده است.

گل‌های مقابل الجزایر از نظر تاریخی اهمیت دارند. اما ارزش ماندگار در اعداد نیست، بلکه در لبخند مسی است، روشی که او از هر لحظه مانند یک کودک لذت می‌برد.

فوتبال مدرن با اعداد و ارقام عجین شده است، رسانه‌ها و هواداران بیش از حد از داده‌ها استفاده می‌کنند. اما چیزی که یک بازیکن را جاودانه می‌کند، اغلب خارج از آمار و ارقام است.

ما پله را به خاطر شادی‌اش به یاد می‌آوریم؛ دیه‌گو مارادونا را به خاطر احساساتش - گاهی حتی روی تاریک‌ترش؛ یوهان کرایف را به خاطر فلسفه تهاجمی جذابش . اکنون و در آینده، مسی را به خاطر زیبایی‌اش به یاد خواهیم آورد .

جام جهانی ۲۰۲۶ صحنه‌ی بسیار بزرگی است و مسی تمام دنیاست. تقریباً تمام ورزشگاه وقتی او زمین را ترک کرد تا جایش را به نیکو پاز بدهد، از حرکت ایستاد.

هواداران هنوز هم مجذوب مسی هستند و تصویر پسری که در روساریو دنبال توپ می‌دوید، هنوز زنده است. او هنوز همان "کولورادیتو" ("پسر مو قرمز"؛ لقب دوران کودکی‌اش) است.

(منبع: وی تی وی)

منبع: https://vietnamnet.vn/argentina-thang-algeria-3-0-world-cup-va-bau-troi-messi-2526640.html