راننده تاکسی موتوری که مدیر شد... شغلش را کنار گذاشت تا برای غریبه‌ها رشته فرنگی رایگان بپزد.

به دنبال حرف‌های او، کارگران در صفی طولانی در راهرو صف کشیدند. برخی خجالتی به نظر می‌رسیدند و با حالتی معذب کنار پیشخوان آشپزخانه ایستاده بودند، اما توسط سایر اعضا راهنمایی شدند تا پشت میزها بنشینند. خیلی زود، تمام میزها و صندلی‌های پلاستیکی اشغال شد.

داوطلبان غذا را مستقیماً به مشتریان می‌آوردند و از هرج و مرج و ازدحام جلوگیری می‌کردند. کسانی که می‌خواستند غذا را ببرند، می‌توانستند در یک منطقه جداگانه منتظر بمانند. مشتریان علاوه بر لذت بردن از کاسه‌های گرم رشته فرنگی، می‌توانستند اجراهای سرگرم‌کننده هنرمندان مهمان را که توسط گروه داوطلب دعوت شده بودند، تماشا کنند.

این گروه هر هفته رویداد خود را در مکانی متفاوت برگزار می‌کند. بعضی روزها، «سوپ رشته رایگان» به خوابگاه‌ها یا مناطق صنعتی می‌رود، روزهای دیگر برای برگزاری رویداد خود به پارک‌ها یا زمین‌های خالی می‌روند.

آقای مین (۴۷ ساله)، فروشنده بلیط بخت‌آزمایی، در حالی که قبل از شروع کار شبانه‌اش، کاسه‌ای از رشته فرنگی را به سرعت سر می‌کشید، گفت که از اینکه می‌تواند یک کاسه رشته فرنگی معطر بخورد، بسیار خوشحال است.

آقای مین گفت: «من تمام روز را صرف فروش اجناس می‌کنم و فقط چند ده هزار دونگ درآمد دارم. معمولاً هر چیزی که پیدا کنم می‌خورم و جرات نمی‌کنم غذای خوب بخرم. گاهی اوقات، وقتی کسی غذای رایگان می‌دهد، می‌روم و درخواست می‌کنم، اما همیشه در دسترس نیست. خوشبختانه، این مدل رشته فرنگی رایگان وجود دارد. هر آخر هفته برای غذا خوردن به اینجا می‌آیم و خیلی خوشحال می‌شوم.»

«فروش» رشته فرنگی در ازای لبخندهای شاد.

آقای لیو هونگ گفت که این «فروشگاه» بیش از ۳ ماه است که فعالیت می‌کند. در یک جلسه صرف قهوه، اعضا ایده ساخت یک مدل نودل بدون هزینه برای خدمت به کارگران و گسترش مثبت اندیشی در زندگی را مطرح کردند.

بنابراین، گروه تصمیم گرفت در ازای لبخند رضایت مشتریان، غرفه نودل خود را به صورت رایگان "بفروشد". در ابتدا، با تنها ۸ عضو، به نظر می‌رسید که تدارکات از برنامه عقب مانده و آنطور که باید و شاید کامل نبوده است. بنابراین، گروه برای دریافت حمایت با سازمان‌های محلی و گروه‌های خیریه تماس گرفت.

حالا، تعداد داوطلبانی که در «کافه» کمک می‌کنند آنقدر زیاد شده که دیگر حتی اسم یکدیگر را هم به خاطر نمی‌آورند.

هر شنبه، این گروه ۵۰۰ تا ۷۰۰ پرس نودل به مشتریان ارائه می‌دهد. هزینه هر مراسم بین ۳ تا ۶ میلیون دونگ ویتنامی است که توسط اعضای گروه و خیرین اهدا می‌شود.

هونگ به اشتراک گذاشت: «در ابتدا، این گروه از اهداکنندگان پول نقد قبول نمی‌کرد، فقط غذا. اما بعداً، با افزایش تعداد اهداکنندگان از راه دور که می‌خواستند کمک کنند، این گروه شروع به پذیرش پول و تبدیل آن به غذا کرد. تقریباً همیشه، پول ضرر داشت، بنابراین گروه همیشه آماده بود تا از پول خودش برای پخت غذای بیشتر برای مردم استفاده کند.»

در میان اعضا، برخی به عنوان راننده تاکسی، برخی دیگر به عنوان مدیر و بسیاری از مشاغل دیگر فعالیت می‌کنند. با این حال، هر آخر هفته، آنها همه چیز را کنار می‌گذارند تا دست در دست هم دهند و کار معناداری انجام دهند.

آقای ت.، راننده تاکسی اینترنتی، گفت که با اینکه مجبور است بیش از ۱۰ ساعت در روز کار کند، اما همچنان برای کمک به «رستوران» وقت می‌گذارد.

آقای ت. به طور محرمانه گفت: «با انجام این کار، احساس می‌کنیم که بیشتر دریافت می‌کنیم تا اینکه چیزی بدهیم. ما لبخندهای شاد، تشکر و دست دادن از مردم محلی بعد از خوردن کاسه‌های داغ رشته فرنگی‌مان را دریافت می‌کنیم. از آنجا، به نظر می‌رسد که تمام فشار کاری ناپدید می‌شود و جوانی ما را معنادارتر می‌کند.»

به گفته رهبران بخش Thanh Loc (منطقه ۱۲)، مدل «سوپ رشته فرنگی رایگان» معانی مثبت زیادی برای جامعه دارد. برای گسترش این ابتکار خیریه، مقامات محلی همچنین از گروه داوطلبان در یافتن مکان‌ها، اتصال سیستم‌های برق و آب، هماهنگی داوطلبان برای کمک و غیره حمایت می‌کنند.