Dziennikarz Tran Thi Kim Hoa

+ Jak Muzeum, mając tak wyjątkowe zadanie i ograniczoną liczbę pracowników, zdołało je pomyślnie ukończyć, dbając o to, aby budynek nabrał kształtu tuż przed sezonem jesiennym w sierpniu, proszę Pani?

– To była rzeczywiście niezwykle żmudna podróż. Początkowo myślałem, że moim zadaniem jest jedynie planowanie, koordynowanie i motywowanie wykonawców i ekip budowlanych do realizacji zadań, realizując formę i treść przestrzeni wystawowej zabytkowego obiektu w sposób estetyczny, wierny pierwotnemu zamysłowi i głębszy w treści.

Ale potem zdałem sobie sprawę, że praca dewelopera obejmuje procedury administracyjne, od pomiarów geodezyjnych, przez podział gruntów i uzyskiwanie pozwoleń na budowę, po wiele dziedzin, od środowiska, administracji gruntami, budownictwa, po kulturę, transport, elektryczność i wodę... Nieprzewidywalna pogoda, odległość geograficzna między Hanoi a Thai Nguyen, harmonogram, a nawet konieczność radzenia sobie z tak wieloma „niespotykanymi” rzeczami, ale zawsze pamiętaliśmy, że dla dobra wspólnego musimy wykonać zadanie, zachowując nasze nastawienie i jedność, aby osiągnąć jak najlepszy wynik.

Prawie siedem miesięcy po ceremonii wmurowania kamienia węgielnego projekt został ukończony zgodnie z harmonogramem. Ostatecznie, uważam, że najważniejszym czynnikiem było zaufanie, wsparcie i ścisły nadzór ze strony liderów Stowarzyszenia Dziennikarzy Wietnamskich, przywódców prowincji Thai Nguyen, dystryktu Dai Tu i gminy Tan Thai… co pozwoliło nam pokonać nawet najtrudniejsze wyzwania. Obserwując, jak projekt z dnia na dzień staje się coraz lepszy, zimno, deszcz, wiatr i słońce… to tylko „drobne problemy”, a inne presje zdają się znikać, pozostawiając po sobie nieocenione poczucie dumy!

Odtworzenie „miniaturowego muzeum” poświęconego prasie w strefie wojny Viet Bach.

+ Duma jest obecnie powszechnym uczuciem wśród dziennikarzy w całym kraju. Szanowna Pani, jakie są szczególne cechy Narodowego Pomnika Historycznego Szkoły Dziennikarskiej Huynh Thuc Khang, który został zainaugurowany i przekazany?

– Przede wszystkim trzeba powiedzieć, że gdyby władze lokalne podjęły się tego bezpośrednio, z pewnością miałyby własne podejście. A dla nas budowa domu pamięci dla prasy to coś, czego nikt nie zrobi lepiej niż sami dziennikarze, bo oni doskonale wiedzą, co ten dom zawiera i czego potrzebuje. Dlatego Muzeum Prasy dobrowolnie i chętnie podjęło się tego trudnego zadania i na szczęście zostało inwestorem projektu, mając możliwość realizacji i dokończenia prac na swój sposób, z dostępnych materiałów.

Najpierw musieliśmy znaleźć osobę, która wcieli projekt w życie, a mianowicie znanego architekta Huynh Thuc Hao – człowieka głęboko zaangażowanego w architekturę wiejską północnego Wietnamu, posiadającego bogate doświadczenie i osiągnięcia w tej dziedzinie. Następnie znaleźliśmy stolarza z wieloletnim doświadczeniem w budowie domów na palach w Bac Kan, który przyjechał na plac budowy, aby bezpośrednio zająć się pracami stolarskimi. To był dosłownie przypadek „budowniczego domu na palach budującego dom na palach”, a nie architekta rysującego i budującego dom na palach. Dom na palach o powierzchni 80 m², z licznymi oknami i ścianami maksymalnie wykorzystanymi do ekspozycji, zawiera gabloty, duże artefakty i obrotowy mechanizm rolkowy, oferujący dużo miejsca do przechowywania dokumentów związanych z dziennikarstwem ruchu oporu i publikacjami Huynh Thuc Khanga.

Na terenie obiektu znajduje się wspaniała płaskorzeźba z 48 portretami Rady Dyrektorów, wykładowców i studentów szkoły, naszkicowanymi przez artystę Ngo Xuan Khoi i wyrzeźbionymi przez rzeźbiarza Phama Sinha i jego uczniów. Znajduje się tam również audytorium, położone na zboczu wzgórza, przeznaczone na konferencje, seminaria i inne wydarzenia, mogące pomieścić ponad 150 osób; oraz 200-metrowy „mini-kwadrat”, który można wykorzystać na imprezy i występy kulturalne… Każda cegła, każdy strzech, każda warstwa farby… zostały pieczołowicie wykonane z myślą o stworzeniu pięknego budynku o wartości kulturowej i żywotności od 50 do 70 lat.

+ Szkoła Dziennikarstwa Huynh Thuc Khang, po 70 latach, została oficjalnie uznana za Pomnik Narodowy i po 75 latach stanowi zróżnicowany i tętniący życiem „kompleks”. Pani, odtworzenie przestrzeni dziennikarstwa oporu i dziennikarstwa Huynh Thuc Khang po ponad siedmiu dekadach, przy jednoczesnym podsumowaniu całego okresu i zgłębieniu głębi szkoły, która istniała zaledwie trzy miesiące, musiało wymagać ogromnego wysiłku ze strony osób, którym powierzono to zadanie?

– Dla nas jest to bardzo korzystne, ponieważ Muzeum Prasy Wietnamskiej ma już regularne i tematyczne wystawy poświęcone dziennikarstwu w strefie wojny Viet Bac, prezentujące wiele cennych dokumentów. Oprócz istniejących dokumentów i artefaktów, zbadaliśmy, uzupełniliśmy i wykorzystaliśmy bardziej odpowiednie materiały, aby zwiedzający mogli nie tylko zobaczyć drewno, dach, kolumny itp., ale co ważniejsze, zobaczyć atmosferę dziennikarzy, atmosferę wojny oporu, a także więcej dumnych obrazów i opowieści o pierwszej kolebce kształcenia dziennikarskiego w kraju…

Na wystawie prezentującej prasę strefy wojny Viet Bac w latach 1946–1954 znajduje się mapa z zaznaczonymi lokalizacjami głównych gazet i drukarni, które zbiegły się w byłej strefie działań wojennych. Można powiedzieć, że aby stworzyć coś więcej niż tylko obiekt architektoniczny, i nasycić go duchem i wartościami dziennikarstwa, stworzyć przestrzeń kulturową dla dziennikarstwa i dać nam wgląd w życie ruchu oporu, musieliśmy włożyć dwa, a nawet trzy razy więcej wysiłku w stworzenie miniaturowego „muzeum” prasy strefy wojny Viet Bac, jak wspomniano wcześniej. Celem było, aby widzowie nie tylko zrozumieli Szkołę Dziennikarstwa Huynh Thuc Khang, ale także uzyskali głębsze zrozumienie wspaniałej wojny ruchu oporu i szerszy kontekst historyczny, wykraczający poza ramy jednej szkoły…

Należy również dodać, że dzięki swojemu pięknemu położeniu u wejścia do obszaru turystycznego Ho Nui Coc, Pomnik, po renowacji i odnowieniu, był i będzie nadal wspierany przez lokalne władze i odpowiednie agencje, aby stać się atrakcją turystyczną, którą można eksploatować, promować i szeroko prezentować ludziom w każdym wieku, zarówno w kraju, jak i za granicą, zgodnie ze swoim statusem jednego z bezcennych dziennikarskich dziedzictw kulturowych w historii wietnamskiego dziennikarstwa rewolucyjnego, które pokolenia dziennikarzy w naszym kraju starały się stworzyć i pozostawić dla dziś i jutro.

Niedawno podpisaliśmy umowę o współpracy w celu organizacji programu „Media, praktyczne doświadczenie: historia i dziedzictwo wietnamskiego dziennikarstwa rewolucyjnego” z Zarządem Narodowego Miejsca Historycznego Huynh Thuc Khang Szkoły Dziennikarskiej, Ludowym Komitetem Gminy Tan Thai oraz spółką akcyjną Nhi Van Media. Można to uznać za dobry początek w dążeniu do tego celu.

Dziękuję, dziennikarzu!

Ha Van (redaktor)