Ochrona i promowanie historycznej wartości i znaczenia Pomnika Narodowego Szkoły Dziennikarskiej Huynh Thuc Khang.

Dzisiaj, w atmosferze Komitetu Partii, rządu i ludzi wszystkich grup etnicznych w prowincji Thai Nguyen, w oczekiwaniu na 79. rocznicę Rewolucji Sierpniowej i Święto Narodowe przypadające 2 września, 79. rocznicę Wyzwolenia prowincji Thai Nguyen (20 sierpnia 1945 r. – 20 sierpnia 2024 r.), 75. rocznicę Szkoły Dziennikarstwa Huynh Thuc Khang (1949–2024) oraz 100. rocznicę Wietnamskiego Dnia Prasy Rewolucyjnej (21 czerwca 1925 r. – 21 czerwca 2025 r.), Wietnamskie Stowarzyszenie Dziennikarzy, we współpracy z Prowincjonalnym Komitetem Partii, Prowincjonalną Radą Ludową i Prowincjonalnym Komitetem Ludowym Thai Nguyen, uroczyście organizuje inaugurację i przekazanie odnowionego i odrestaurowanego narodowego obiektu historycznego Szkoły Dziennikarstwa Huynh Thuc Khang.

Jest to ważny projekt kulturalno-historyczny, którego celem jest uhonorowanie ogromnego dziedzictwa dziennikarskiego, jakie prezydent Ho Chi Minh i rewolucyjni dziennikarze przeszłości pozostawili pokoleniom współczesnych i przyszłych dziennikarzy.

W imieniu kierownictwa Stowarzyszenia Dziennikarzy Wietnamskich pragnę serdecznie powitać i wyrazić szczerą wdzięczność liderom na szczeblu centralnym, liderom prowincji Thai Nguyen oraz wszystkim szanownym delegatom za ich uwagę i poświęcony czas na udział w tym ważnym wydarzeniu. Życzę Wam wszystkim zdrowia, szczęścia i sukcesów!

Szanowni delegaci i szanowni goście!

W 1949 roku wojna oporu przeciwko Francuzom weszła w zaciętą fazę. Zadanie zintensyfikowania propagandy prasowej w celu realizacji celów rewolucyjnych w trakcie przygotowań i udanej fazy generalnej kontrofensywy, zgodnie z wytycznymi prezydenta Ho Chi Minha, zostało aktywnie podjęte przez Kwater Główny Viet Minhu i Grupę Prasową Ruchu Oporu, z inicjatywą utworzenia Szkoły Dziennikarskiej Huynh Thuc Khang. Utworzenie Szkoły Dziennikarskiej Huynh Thuc Khang stanowiło szczególny kamień milowy, związany ze wspaniałą podróżą dziennikarską pod przewodnictwem prezydenta Ho Chi Minha – pierwszego nauczyciela dziennikarstwa rewolucyjnego, błyskotliwego przywódcy naszego narodu.

Nazwę szkoły osobiście wybrał prezydent Ho Chi Minh. Zwrócił na nią szczególną uwagę i dwukrotnie napisał listy motywacyjne do nauczycieli i uczniów szkoły. Poinstruował: „To pierwsze zajęcia dziennikarskie. Mam nadzieję, że wszyscy będziecie ze sobą konkurować w nauce i praktyce, aby stać się godnymi pionierami na froncie dziennikarskim. Dziennikarstwo musi również realizować hasło: Wszystko dla zwycięstwa!”.

Zgodnie z jego naukami powołano Radę Dyrektorów Szkoły, składającą się z pięciu osób: pana Do Duc Duca, zastępcy sekretarza Kwatery Głównej Viet Minhu, jako dyrektora, oraz pana Xuana Thuya jako zastępcy dyrektora. W ciągu trzech miesięcy, od 4 kwietnia do 6 lipca 1949 roku, szkoła z powodzeniem zorganizowała specjalny, krótkoterminowy kurs szkoleniowy.

Ze względu na okoliczności wojny oporu, Szkoła Dziennikarstwa Huynh Thuc Khang mogła zorganizować tylko jeden kurs. Uczestniczyło w nim ponad 40 studentów, w tym politycy, wojskowi i dziennikarze z całego kraju. Kurs poprowadziło ponad 30 wykładowców, w tym doświadczeni przywódcy polityczni o bogatej wiedzy teoretycznej i praktycznej, a także znani przedstawiciele świata kultury i sztuki oraz rewolucyjni intelektualiści, tacy jak: towarzysz Truong Chinh, towarzysz Vo Nguyen Giap, towarzysz Hoang Quoc Viet, towarzysz Le Quang Dao, towarzysz To Huu, towarzysz Nguyen Thanh Le, dziennikarz Quang Dam, pisarz, poeta i krytyk literacki Nguyen Dinh Thi, pisarz Nguyen Huy Tuong, poeta Xuan Dieu, pisarz Nam Cao, poeta The Lu i pisarz Nguyen Tuan…

Sekretarz generalny Trường Chinh osobiście prowadził zajęcia w szkole i pozostawił następującą dedykację w księdze pamiątkowej klasy: „Ten pierwszy kurs w szkole Huỳnh Thúc Kháng to dobry eksperyment. Wierzę, że po wyciągnięciu wniosków z tego kursu, Kwatera Główna Viet Minhu odniesie większy sukces w szkoleniu kadr, które będą walczyć z wrogiem piórem i kierować opinią publiczną w kraju”.

Po ukończeniu studiów wielu studentów zostało kluczowymi autorami tekstów dla różnych mediów lub w dziedzinie kultury i sztuki w kraju.

Od pierwszego kamienia milowego w kształceniu dziennikarskim w Szkole Dziennikarstwa Huynh Thuc Khang, obecnie mamy ponad tuzin instytucji szkoleniowych dla dziennikarzy we wszystkich czterech mediach: prasie, radiu, telewizji i internecie, oferujących kwalifikacje od licencjatu do doktoratu. W 1949 roku działało około dziesięciu gazet, zatrudniających około 300 dziennikarzy; pod koniec 2023 roku w kraju działało sześć głównych agencji komunikacji multimedialnej, 127 gazet, 671 czasopism, 72 stacje radiowe i telewizyjne oraz ponad 40 000 dziennikarzy…

W miarę upływu czasu i biegu historii, większość wykładowców i studentów Szkoły Dziennikarskiej Huynh Thuc Khang odeszła. Choć z opóźnieniem, wciąż staramy się czcić i pamiętać pokolenie pionierskich dziennikarzy ruchu oporu, którzy poświęcili swoje życie celowi „Wszystko dla zwycięstwa”, przyczyniając się do wspaniałej tradycji i witalności rewolucyjnego dziennikarstwa w naszym kraju.

W 2019 roku, na podstawie zapisów, dokumentów i artefaktów skrupulatnie zebranych i przygotowanych przez Muzeum Prasy Wietnamskiej, dzięki silnej determinacji liderów Stowarzyszenia Dziennikarzy Wietnamskich, zaangażowaniu komitetów partyjnych, rządu, mieszkańców prowincji Thai Nguyen i sektora kultury, „czerwony adres” Szkoły Dziennikarskiej Huynh Thuc Khang został wyznaczony do ochrony i otrzymał status Pomnika Narodowego przez Ministerstwo Kultury, Sportu i Turystyki z okazji 70. rocznicy założenia szkoły.

Chcąc nadal chronić i promować historyczną wartość i znaczenie tego miejsca w związku z 75. rocznicą założenia Szkoły oraz z okazji 100. rocznicy Wietnamskiego Dziennikarstwa Rewolucyjnego, Wietnamskie Stowarzyszenie Dziennikarzy zleciło Muzeum Dziennikarstwa Wietnamskiego opracowanie projektu renowacji i odnowy Szkoły Dziennikarstwa Huynh Thuc Khang przy wykorzystaniu kapitału społecznego. Powierzono mu również odpowiedzialność za bycie inwestorem.

Szanowni goście i delegaci!

Po 6 miesiącach i 22 dniach, pomimo nieprzewidywalnej pogody, prace restauracyjne i renowacyjne zostały ukończone. Dziś jesteśmy wszyscy szczęśliwi, że możemy być świadkami momentu oddania obiektu do użytku, z nadzieją, że będzie służył zarówno społeczeństwu, jak i mieszkańcom całego kraju.

Obecnie, nad jeziorem Nui Coc, odbijając jego obraz na historycznej ziemi Tan Thai, kompleks zabytków, zaprojektowany i zbudowany w oparciu o zapisy i dokumenty, przedstawia na wzgórzu krytą bambusową strzechą salę wykładową oraz dom na palach Kwatery Głównej Viet Minhu. Te dwa miniaturowe muzea, „Dziennikarstwo w strefie wojny Viet Bac 1946–1954” i „Szkoła Dziennikarstwa Huynh Thuc Khang – 1949”, są pieczołowicie realizowane przez Muzeum Prasy Wietnamskiej. Równie widoczny jest „mini-kwadrat” o powierzchni 200 m², z płaskorzeźbą o wysokości prawie 3 metrów i szerokości 8 metrów, która ma być imponującą atrakcją, wzbudzającą emocje u zwiedzających.

Aby zapewnić skuteczną realizację projektu i jego najlepsze rezultaty, proponuję, aby Muzeum Prasy Wietnamskiej, we współpracy z Departamentem Kultury, Sportu i Turystyki prowincji Thai Nguyen, Ludowym Komitetem dystryktu Dai Tu, Radą ds. Zarządzania Zabytkami oraz innymi właściwymi jednostkami, kontynuowało badania i udoskonalało plan i projekt zarządzania, ochrony i promowania wartości zabytku, łącząc go z zabytkami historycznymi i kulturowymi dawnej strefy wojny Viet Bac, tworząc znaczący szlak turystyczny upamiętniający zasługi naszych przodków, a jednocześnie pozwalając poznać lokalną kulturę i odkryć piękno „Stolicy Tysiąca Wiatrów” lat 50. XX wieku w czasach współczesnych.

W imieniu kierownictwa Stowarzyszenia Dziennikarzy Wietnamskich pragnę wyrazić wdzięczność za uwagę i obecność przywódców Partii i Państwa, ministerstw i departamentów centralnych oraz prowincji Thai Nguyen. Chciałbym również podziękować sponsorowi projektu, Wietnamskiej Narodowej Grupie Naftowej, a także firmom konsultingowym, projektowym, nadzorującym i budowlanym, a także artystom i rzeźbiarzom, którzy wspólnie pracowali nad odrestaurowaniem i renowacją projektu, zapewniając jego terminowe ukończenie, spełniając standardy jakości i czyniąc go prawdziwie atrakcyjnym miejscem!

Dziękuję bardzo!