دانشمندان اکنون روش جدیدی را برای گرم کردن سیاره همسایه زمین پیشنهاد میدهند که در آن ذرات مهندسیشده - که از نظر اندازه شبیه به زرورق و از آهن یا آلومینیوم هستند - به صورت آئروسل به جو پمپاژ میشوند تا گرما را به دام بیندازند و نور خورشید را به سمت سطح مریخ پراکنده کنند. ایده این است که اثر گلخانهای طبیعی مریخ را افزایش دهند تا دمای سطح آن در طول یک دهه حدود ۲۸ درجه سانتیگراد افزایش یابد.
این به تنهایی مریخ را قابل سکونت نمیکند، اما دانشمندانی که این پیشنهاد را ارائه دادهاند، آن را به عنوان یک گام اولیه بالقوه قابل اجرا میبینند.
ادوین کایت، دانشمند سیارهای از دانشگاه شیکاگو، که رهبری این تحقیق منتشر شده در Science Advances این هفته را بر عهده داشت، گفت: «زمینیسازی به تغییر محیط یک سیاره برای شبیهتر کردن آن به زمین اشاره دارد. برای مریخ، گرم کردن سیاره اولین گام ضروری است، اما کافی نیست. مفاهیم قبلی بر آزادسازی گازهای گلخانهای متمرکز بودند، اما این گازها به مقدار زیادی منابع نیاز دارند که در مریخ کمیاب هستند.»
کایت افزود: «عناصر کلیدی مقاله ما، یک پیشنهاد جدید برای استفاده از نانوذرات مهندسیشده برای گرم کردن جو مریخ و مدلسازی آبوهوا است که نشان میدهد این رویکرد میتواند بسیار مؤثرتر از مفاهیم قبلی باشد. این مهم است زیرا روشی مناسبتر برای تغییر آبوهوای مریخ ارائه میدهد و بهطور بالقوه بر استراتژیهای اکتشاف مریخ در آینده تأثیر میگذارد.»
ناسا مریخنوردهای رباتیک را برای کاوش سطح مریخ و فرودگر InSight را برای مطالعه درون این سیاره فرستاده است. برنامه آرتمیس ناسا قصد دارد برای اولین بار از سال ۱۹۷۲ در سالهای آینده فضانوردان را روی سطح ماه فرود آورد تا برای ماموریتهای سرنشیندار بالقوه آینده به مریخ آماده شود.
چالشهای زیادی پیش روی سکونتگاههای انسانی در مریخ وجود دارد: کمبود اکسیژن، تابش مضر فرابنفش از جو نازک، خاک شور نامناسب برای رشد گیاه، طوفانهای گرد و غبار که گاهی بخشهای بزرگی از سیاره را میپوشاند و بسیاری موارد دیگر. اما دمای بسیار سرد آن یک مانع جدی است.
سمانه انصاری، نویسندهی اصلی و دانشجوی دکترا در دانشکدهی مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه نورث وسترن در ایلینوی (ایالات متحده آمریکا)، گفت: «ما قصد داریم نشان دهیم که ایدهی گرم شدن مریخ غیرممکن نیست. امیدواریم یافتههای ما جامعهی علمی به طور کلی و عموم مردم را به بررسی این ایدهی جذاب تشویق کند.»
میانگین دمای سطح مریخ حدود منفی ۶۵ درجه سانتیگراد است. با جو نازک آن، گرمای خورشیدی روی سطح مریخ به راحتی به فضا فرار میکند. هدف این پیشنهاد، وجود آب مایع روی سطح مریخ است، جایی که آب به شکل یخ در مناطق قطبی و روی سطح زیرین وجود دارد.
دانشمندان پیشنهاد میکنند که ذرات ریز میلهای شکل - نانومیلهها - به طور مداوم و با سرعت حدود 8 گالن (30 لیتر) در ثانیه و برای سالهای متمادی در جو آزاد شوند.
انصاری گفت: «ایده این است که مواد یا بهتر از آن، ابزارهای تولیدی را منتقل کنیم و نانومیلهها را روی این سیاره ایجاد کنیم، زیرا آهن و آلومینیوم در سطح مریخ فراوان هستند.»
محققان هنوز هم هنگام تغییر شکل دنیای دیگری به نفع بشر، از احتمال عواقب ناخواسته آگاه هستند. به عنوان مثال، دانشمندان مشتاقند بدانند که آیا مریخ در گذشته حیات داشته است یا شاید در حال حاضر، به شکل باکتری در زیر سطح آن وجود داشته باشد.
کایت گفت: «اگرچه نانوذرات میتوانند به طور بالقوه مریخ را گرم کنند، اما مزایا و هزینههای این اقدام همچنان نامشخص است. برای مثال، با توجه به عدم قطعیت پیرامون اینکه آیا خاک مریخ حاوی ترکیبات برگشتناپذیر سمی برای همه موجودات زنده زمینی است یا خیر، مزایای گرم شدن مریخ ناچیز است.»
کایت افزود: «از سوی دیگر، اگر بتوان یک زیستکره فتوسنتزی روی سطح مریخ ایجاد کرد، این میتواند شانس توسعه انسانی در منظومه شمسی را افزایش دهد. از نظر هزینه، اگر حیات در مریخ وجود داشته باشد، مطالعه آن حیات میتواند مزایای عظیمی به همراه داشته باشد و حفاظت قوی از زیستگاه آن را تضمین کند.»
منبع: https://daidoanket.vn/lam-am-sao-hoa-bang-hat-giu-nhiet-10287700.html
