در ۱۹ سالگی، متوجه شدم که تجربیات دوران کودکی نقش مهمی در رشد شخصی فرد دارند. من دوران کودکی فراموشنشدنیای را به عنوان یک ورزشکار جوان در مسابقات قهرمانی کاراته استان آن گیانگ داشتم. من تمرین کاراته را از زمان ورود به دبیرستان شروع کردم. من هنرهای رزمی را با میل به دفاع از خود و حتی بیشتر از آن، برای محافظت از عزیزانم یاد گرفتم. در ابتدا، از پدرم خواستم که به من اجازه دهد به باشگاهی در نزدیکی خانهام بپیوندم که از دوشنبه تا شنبه هر هفته هم ووینام و هم تکواندو ارائه میداد. من همچنین ساعتهای اضافی را در گروهی به سرپرستی مربیان عالیرتبه باشگاه تمرین میکردم. استعداد و پشتکار من توسط مربیان بسیار مورد قدردانی قرار گرفت. اشتیاق من به هنرهای رزمی تشدید شد و پایه و اساس یادگیری مطمئن این رشته جدید را برای من بنا نهاد. وقتی مربیان کلاس کاراته را افتتاح کردند، به من آموزش با هدف رقابت سپرده شد. روند تمرین شدید فشار زیادی را بر من و همکلاسیهایم وارد کرد. در گروه دانشآموزان جوان هنرهای رزمی ما، همه در هر دو بخش فرمها و مبارزه مدال گرفتند. در آن سال، من شخصاً مدال طلا را در بخش فرمهای تیمی مختلط کسب کردم. این شادی فقط به خاطر دریافت اولین جایزه نقدیام نبود، بلکه به خاطر تک تک لحظاتی بود که در کنار دوستان و سالمندانم گذراندم. این خاطرهای است که به سختی میتوان آن را با کلمات بیان کرد.
این اشتیاق او به هنرهای رزمی بود که در هر قدم از مسیر به با هی قدرت میداد.
در دانشگاه، به جای دنبال کردن یک حرفه ورزشی حرفهای، رشته تدارکات را انتخاب کردم. اما آن روزهای سخت کار در میدان، مرا به یک طرز فکر فعال و انگیزهای بیوقفه برای پیشرفت مجهز کرد. انگار حتی وقتی نمیدانم کدام حرکات مؤثر هستند، باز هم به مبارزه ادامه میدهم. حتی با دستها و پاهای کبود، به مبارزه ادامه میدهم. من برای معلمانم، همتیمیهایم، خانواده دوستداشتنیام و برای خودم میجنگم. مواقعی بود که میخواستم از حریفانی که قدبلندتر، قویتر و باتجربهتر از من بودند فرار کنم... اما میل سوزان به پیشرفت، انگیزهای قوی به من داد تا تسلیم نشوم. در کنار تحصیل، هنوز هم بر بهبود آمادگی جسمانی، کاوش در ورزشهای دیگر و آماده کردن خودم برای کشف جهان با روحیه فداکاری و یادگیری تمرکز میکنم.
به نظر من، پشتکار در مسیر انتخابی و داشتن دیدگاهی آیندهنگر از ویژگیهای ضروری برای جوانان است.
منبع: https://nld.com.vn/kien-tam-voi-muc-tieu-da-chon-196240803213601357.htm
