ความรักที่งดงาม

หลังจากนอนโรงพยาบาลมาหลายวัน ในที่สุดพ่อของฉันก็กลับบ้าน แต่ท่านนอนติดเตียง พูดไม่ได้ แม้แต่การพลิกตัวเบาๆ ก็ทำให้ท่านเหนื่อยล้า แม่ของฉันดูแลท่านอย่างเอาใจใส่ทั้งวันทั้งคืน ฉันยังจำคำพูดของแม่ในวันนั้นได้อย่างชัดเจน: "แค่พาพ่อกลับบ้าน แม่ดูแลท่านได้ ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม" แม่ของฉันไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมา แต่หลังจากคำพูดเหล่านั้น ฉันก็เข้าใจว่าความรักและการเสียสละของแม่ที่มีต่อพ่อนั้นหาที่เปรียบมิได้ เธอทำงานหนักมาทั้งชีวิตเพื่อสามีและลูกๆ อดทนต่อความยากลำบากและความขมขื่นนับไม่ถ้วน เก็บกดทุกอย่างไว้ในใจ ฉันนึกขึ้นได้ว่า การเสียสละเช่นนี้ไม่ใช่ "ภารกิจ" อันสูงส่งของสตรีเวียดนามหรอกหรือ?

ในช่วงเวลาเหล่านั้น ท่ามกลางความรักของครอบครัว ฉันได้ซาบซึ้งในสิ่งดีๆ ในชีวิตอย่างแท้จริง แม่นอนอยู่ข้างพ่อ คอยดูแลท่านขณะหลับ ใบหน้าของแม่เต็มไปด้วยความกังวลและความเหนื่อยล้า เมื่อมองดูพวกเขา หัวใจของฉันก็เปี่ยมล้นด้วยความเมตตา วันเวลาในชีวิตหนึ่งๆ จะมีสักกี่วันที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและความไร้กังวลอย่างแท้จริง? แต่ฉันเชื่อว่าด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่ที่มีต่อพ่อ ต่อฉัน ต่อลูกสะใภ้ และต่อหลานๆ แม่จะเอาชนะทุกสิ่งได้ การใช้ชีวิตเพื่อผู้อื่นนั้นไม่ใช่หนทางที่สูงส่งและงดงามที่สุดหรือ?

เมื่อค่ำคืนมาเยือน ลมหนาวพัดพาความหนาวเย็นของฤดูหนาวมาด้วย ฉันได้แต่หวังว่าอากาศจะไม่เปลี่ยนแปลง เพื่อให้พ่อได้นอนหลับอย่างสนิท และแม่ไม่ต้องทำงานหนัก ทุกคืน ฉันมีเพียงความปรารถนาเล็กๆ นี้ ฉันจะไม่มีวันลืมค่ำคืนนั้น เมื่อพ่อจับมือฉันและน้องชาย พยายามบอกพวกเรา แม้เสียงจะอ่อนแรงมากว่า “พวกเธอสองคนต้องดูแลแม่นะ” ฉันจะจดจำคำแนะนำนั้นไปตลอดชีวิต ไม่กี่วันต่อมา พ่อก็จากไปตลอดกาล ฉันเชื่อว่าความรักระหว่างพ่อแม่เป็นความรักที่สวยงาม ความรักที่ห่วงใยและเอาใจใส่กันจนถึงลมหายใจสุดท้าย การใช้ชีวิตเช่นนั้น ไม่ใช่ชีวิตที่คุ้มค่าหรือ?

เวลาผ่านไป ความเจ็บปวดค่อยๆ บรรเทาลง แทนที่ด้วยความโหยหาอย่างรุนแรงและร้อนแรง บ่ายวันหนึ่ง ฉันออกไปทำธุระ และลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมาอย่างกะทันหัน ทำให้หัวใจฉันเต้นแรง ฤดูใบไม้ร่วงมาถึงโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว จากนั้นฝนก็เทกระหน่ำลงมา คืนนั้นอากาศหนาวเย็นลง เมื่อนึกถึงชีวิต มันก็เหมือนกับสี่ฤดู คือ ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว ยาวนาน แต่ก็สั้น ฉันคิดว่าตัวเองจะต้องจมอยู่กับความทุกข์ไปตลอดกาล แต่แล้วความเจ็บปวดก็ค่อยๆ ลดลง และความสุขก็ค่อยๆ กลับคืนมา ตั้งแต่เด็กจนถึงวัยผู้ใหญ่ ในทุกย่างก้าวของการเดินทางในชีวิต พ่อของฉันอยู่ในหัวใจฉันเสมอ

วันก่อน ลูกสาวตัวน้อยของฉันถามแม่ว่า "คุณยายคะ คุณปู่จากไปแล้ว ท่านยังจะมาเจอหนูได้ไหมคะ?" แม่ยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดเบาๆ ว่า "แน่นอนสิ! ท่านคอยดูแลหนูอยู่เสมอ เป็นเด็กดีนะ จะได้ทำให้ท่านมีความสุข!"