Miasta w Wietnamie: Pleiku – „Dzięki Bogu, że tu jesteś, życie wciąż jest piękne”

Po przybyciu do Pleiku zatrzymaliśmy się w małym, ale pięknym drewnianym domu pisarza Trunga Trunga Đỉnha. Đỉnh walczył w Gia Lai ; był to dla niego bardzo znajomy teren. Mówi miejscowym dialektem, ponieważ służył w niezależnym oddziale partyzanckim Ba Na. Później opisał tę ciekawą historię w swojej słynnej powieści „Zagubiony w lesie”.

Pojechaliśmy do domu pana Dinha, ale on wciąż przebywał w Da Nang i jeszcze się nie pojawił. Dom został przekazany „małżeństwu nauczycieli z Hue”, panu Le Nhuoc Thuy i pani Hue, aby mogli się w nim zatrzymać. Oboje mieli rozwiązać problem braku miejsca do życia i jednocześnie opiekować się domem. Podczas pobytu u państwa Thuy, Loi i ja po prostu włóczyliśmy się po mieście.

HOANG KIEN

W tamtych czasach w centrum Pleiku znajdowała się dość duża kawiarnia, poranne miejsce spotkań „miłośników kawy” z tego górskiego miasta. Sklep nazywał się Diep Kinh, a właściciel prawdopodobnie był Chińczykiem. Piliśmy kawę i poznaliśmy nowych przyjaciół. Mieszkańcy Pleiku są bardzo mili i łatwo się z nimi rozmawia, podobnie jak z mieszkańcami naszego miasta. Kiedy właściciele kawiarni dowiedzieli się, że jesteśmy artystami, byli bardzo zadowoleni. Zaprosili nas, żebyśmy posiedzieli z nimi i napili się drinka po południu; pub również znajdował się niedaleko Diep Kinh.

Lợi i ja od razu się zgodziliśmy. Tego popołudnia, siedząc w przewiewnym pubie, naprawdę poczuliśmy, że w tym mieście panuje „zima przez cały rok”. Było trochę chłodno, co wymagało dodatkowych warstw ubrań, ale nie tak przenikliwego zimna jak w Hanoi; w Pleiku panował przyjemny chłód. Być może wynikało to z braku północnych wiatrów.

Rozmawiając z nauczycielami i artystami w Pleiku, często słyszałem, jak wspominali poetę, który był naszym przyjacielem, poetę Vu Huu Dinha. Dinh spędził czas w Pleiku podczas wojny. Nie został tam długo, ale napisał wiersz, który przetrwał do dziś: „Jest jeszcze coś do zapamiętania ”.

Pleiku powinien podziękować Vu Huu Dinh, ponieważ nie każde miasto w tym kraju może doczekać się tak pięknego, uroczego i trwałego poematu jak krótki wiersz Vu Huu Dinh.

BUI VAN HAI

Prawdą jest, że Pleiku powinno zaczynać się od słów: „ miasto wysoko w górach, miasto pełne mgły/miasto z zielonymi drzewami i niskim niebem, prawdziwie melancholijne ”. Posiada ono nieokreślony, cichy i skromny urok, ale jednocześnie kryje w sobie wystarczająco dużo ukrytego piękna, aby oczarować przybyszów z daleka.

„ Nieznajomy wędruje w górę i w dół / Na szczęście jesteś ty, życie wciąż jest piękne ”. Wspina się w górę i w dół tylko dlatego, że coś każe mu to ignorować, nie dać się rozproszyć, choć jeszcze nie potrafi tego wyjaśnić. A „ty” to Pleiku, dokładnie tak jak w następujących wersach wiersza: „ Ty , Pleiku, z rumianymi policzkami i czerwonymi ustami / Tutaj popołudnie jest jak zima przez cały rok / Więc twoje oczy są mokre i twoje włosy są mokre / Twoja skóra jest miękka jak wieczorne chmury ”.

„Ona” jest miastem, a miasto jest także „nią”; wiersz jest jednocześnie mglisty i przejrzysty, jak Pleiku po południu i Pleiku skąpany w jasnym słońcu.

Dla mnie, obok wiersza Vu Huu Dinha, Pleiku jest miastem poezji. Niekoniecznie tylko miasta, które wydały na świat wielu znanych poetów, można nazwać miastem poezji. Piękno poezji jest zawsze pięknem ukrytym, a Pleiku posiada właśnie ten rodzaj piękna.

Wiersz Vũ Hữu Địnha zapisał Pleiku w sercach i pamięci wielu osób. Zwłaszcza gdy znany muzyk Phạm Duy skomponował do niego muzykę. Phạm Duy zachował niemal cały wiersz, łącznie z tytułem. Vũ Hữu Định, gdy byliśmy bliskimi przyjaciółmi, powiedział, że był bardzo zadowolony z utworu. Muzyka wyniosła wiersz w inny wymiar – cichy jak sam wiersz, a jednocześnie jeszcze bardziej wzniosły niż on sam.

Ponieważ Pleiku to miasto „niewielu”, być może „najmniej” ze wszystkich miast w środkowym Wietnamie. Hałas ruchu ulicznego to jedno, ale brak rozmów to drugie. Niezbyt gościnne, ale Pleiku wita gości z pewną radością, którą Vu Huu Dinh natychmiast rozpoznał: „ Więc twoje oczy są mokre, a włosy mokre / twoja skóra miękka jak wieczorne chmury”.

To bardzo emocjonalne, prawda?

Sama myśl o Pleiku przywołuje nostalgię. To uczucie, jakie daje ludziom miasto. To jak wonny zapach polnych kwiatów, który przywodzi nam na myśl niejasne, a zarazem głębokie obrazy. To jak prastare sosny – proste, a zarazem serdeczne, witające gości. Małe uliczki Pleiku są obsadzone tymi prastarymi sosnami.

To duma tego górskiego miasta. Miasto, „gdzie popołudnia są jak zima przez cały rok”, szepcze nam o źródle emocji, pytając, czy naprawdę wiele nam w życiu potrzeba. Myślę, że właśnie tyle emocji, tyle czułości ze strony Pleiku wystarczy, abyśmy mogli żyć z pełnym uznaniem i szacunkiem.