Tworzenie możliwości dla życia na terenach wiejskich.

Jednak na każdym etapie rozwoju kraju, w oparciu o aktualną sytuację, nasza Partia wyznacza strategiczne kierunki rozwoju rolnictwa, rolników i obszarów wiejskich. Stanowi to fundament i podstawę do otwarcia przestrzeni dla rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich, które staną się wioskami nadającymi się do zamieszkania.

Jak widać, Rezolucja 26-NQ/TW stawia sobie za cel ciągłą poprawę materialnego i duchowego życia mieszkańców wsi, harmonizację między regionami i szybsze wprowadzanie zmian na obszarach wciąż borykających się z wieloma trudnościami; rolnicy są szkoleni w zakresie umiejętności produkcyjnych dorównujących rozwiniętym krajom regionu oraz posiadają wystarczającą wiedzę polityczną , aby odgrywać wiodącą rolę w nowym rozwoju obszarów wiejskich. Celem jest zbudowanie wszechstronnie rozwiniętego sektora rolnego, ukierunkowanego na nowoczesność, zrównoważony rozwój, produkcję na dużą skalę, wysoką produktywność, jakość, wydajność i konkurencyjność, zapewniając bezpieczeństwo żywnościowe kraju zarówno w perspektywie krótkoterminowej, jak i długoterminowej. Celem jest również budowa nowych obszarów wiejskich z nowoczesną infrastrukturą społeczno-ekonomiczną; racjonalna struktura gospodarcza i formy organizacji produkcji, łączące rolnictwo z dynamicznym rozwojem przemysłu, usług i obszarów miejskich zgodnie z planem.

Następnie, po 15 latach wdrażania Rezolucji 26-NQ/TW, w kontekście nowej sytuacji pełnej zmian, szans i wyzwań, Komitet Centralny Partii wydał Rezolucję 19-NQ/TW, której celem było: zapewnienie harmonijnego rozwoju obszarów wiejskich i miejskich, regionów i miejscowości; ścisłe powiązanie rozwoju przemysłu i usług z rolnictwem oraz zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich i urbanizacji w kierunku „rolnictwa ekologicznego, nowoczesnych obszarów wiejskich i cywilizowanych rolników”.

Punkty widzenia Rezolucji 26 i późniejszej Rezolucji 19 stanowią zasadę przewodnią, nakreślając ścieżkę rozwoju rolnictwa, rolników i obszarów wiejskich w okresie do roku 2030, a także oferując współczesną wizję na rok 2045.

Jak ocenia Pan zmiany w rolnictwie, rolnikach i obszarach wiejskich po wprowadzeniu w życie rezolucji Partii dotyczących rolnictwa, rolników i obszarów wiejskich w ostatnim czasie?

– Wierzę, że od Rezolucji 26 do Rezolucji 19 wietnamskie rolnictwo, rolnicy i obszary wiejskie poczyniły znaczne postępy, zarówno pod względem jakości, jak i ilości. Wiele obszarów wiejskich to prawdziwie „przyjazne do życia tereny wiejskie”, ponieważ zmniejsza się różnica w rozwoju z obszarami miejskimi, a infrastruktura staje się coraz nowocześniejsza i zsynchronizowana, a środowisko zielone, czyste i piękne.

Rolnictwo nadal rozwija się zarówno pod względem skali, jak i poziomu produkcji, notując stosunkowo wysoki wzrost, silnie przestawiając się na produkcję towarową, poprawiając produktywność, jakość i wydajność, tworząc wysoce konkurencyjne obszary produkcji towarowej, przyczyniając się do zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego kraju i potwierdzając rolę rolnictwa jako atutu narodowego i filaru gospodarki, zwłaszcza w trudnych czasach, takich jak pandemia COVID-19. Wietnam stał się jednym z czołowych światowych eksporterów produktów rolnych, zwłaszcza ryżu, kawy, owoców morza i produktów drzewnych.

Gospodarka wiejska zmienia się na lepsze dzięki silnemu rozwojowi przemysłu i usług wiejskich; wzmacnia się infrastruktura społeczno-ekonomiczna, oblicze obszarów wiejskich ulega wielu zmianom, a życie materialne i duchowe mieszkańców wsi ulega znacznej poprawie.

Niedawno, po ponad roku wdrażania Rezolucji 19, lokalne władze przeprowadziły również ocenę rezultatów. Raporty pokazują, że po jej wydaniu lokalne komitety partyjne skupiły się na kierowaniu organizacją propagandy, rozpowszechnianiu informacji oraz zsynchronizowanym i zdecydowanym wdrażaniu, osiągając istotne rezultaty. Sektor rolny nadal rozwija się zarówno pod względem skali, jak i poziomu produkcji, utrzymując stosunkowo wysoki wzrost, potwierdzając swoją ważną pozycję, zapewniając bezpieczeństwo żywnościowe, a eksport stale rośnie, a wiele produktów plasuje się w czołówce światowej. Produkcja rolna i działalność gospodarcza rozwijają się w kierunku transformacji struktury upraw i hodowli, stosowania nauki i technologii, poprawy jakości i wartości dodanej, wykorzystywania regionalnych i lokalnych atutów, adaptacji do zmian klimatu dzięki licznym modelom rolnictwa o obiegu zamkniętym i ekologicznym oraz skutecznej redukcji emisji.

Moim zdaniem, jednym z najbardziej imponujących osiągnięć jest zmiana w podejściu rolników do produkcji. Rolnicy zaczęli bardziej interesować się powiązaniami, wdrażaniem transformacji cyfrowej w produkcji, przetwórstwie i handlu produktami rolnymi, skupiając się na budowaniu i ochronie marek produktów rolnych oraz dywersyfikacji form działalności. Obecnie nierzadko można zobaczyć rolników transmitujących sprzedaż online na żywo lub zarządzających produkcją za pomocą samego smartfona. Tak wygląda obraz „cywilizowanego rolnika” na „nowoczesnym obszarze wiejskim”, który wciąż zachowuje bogatą, tradycyjną tożsamość kulturową, o której mowa w Rezolucji 19.

Aby stworzyć więcej „przyjaznych do życia wiejskich wiosek” i wychować pokolenie „cywilizowanych rolników”, jakie rozwiązania, Pana zdaniem, powinny być priorytetowo traktowane przez wszystkie szczeble władzy i samorządy?

– Moim zdaniem, nadrzędnym rozwiązaniem musi być kompleksowe podejście do procesu rozwoju zorientowanego na rolnictwo ekologiczne, nowoczesne obszary wiejskie i cywilizowanych rolników. Decydującym czynnikiem dla pomyślnej realizacji tej rezolucji jest grupa rozwiązań: wzmocnienie roli, statusu i zdolności do samowystarczalności oraz kompleksowa poprawa życia materialnego i duchowego rolników i mieszkańców wsi.

Jak rolnicy i mieszkańcy wsi mogą być rzeczywiście podmiotami i centrum procesu rozwoju rolnictwa, rozwoju gospodarczego obszarów wiejskich oraz budowy nowych obszarów wiejskich w powiązaniu z urbanizacją? To grupa zadań i rozwiązań, którym nadano priorytet.

Aby zwiększyć samodzielność rolników i mieszkańców wsi, konieczne jest wzmocnienie edukacji i szkoleń, podniesienie poziomu wykształcenia, poprawa umiejętności stosowania nauki i technologii, zarządzania produkcją i biznesem oraz podniesienie świadomości i zrozumienia prawa; budowanie kultury i cywilizowanego stylu życia, umożliwiającego opanowanie technologii w produkcji, przetwórstwie, handlu oraz bogacenie się poprzez rozwój gospodarki rolnej i wiejskiej.

Co więcej, aby stworzyć bardziej przyjazne do życia wsie wiejskie, niezbędne jest zachowanie i promowanie wiejskiej tożsamości kulturowej. Urbanizacja może nadać wsi nowy wygląd, ale piękno, dusza i kulturowe korzenie narodu muszą być nadal chronione i promowane. Wierzę, że właśnie do tego dążą rezolucje Partii, aby wieś stała się prawdziwym „miejscem, do którego warto powrócić”.

Dziękuję bardzo za tę rozmowę!