Potrzebne są strategie, które zachęcą przedsiębiorstwa do udziału w projekcie zasadzenia miliona hektarów ryżu o niskiej emisji...

Wiele osób wciąż nie do końca rozumie ten projekt i uważa, że ​​to po prostu sposób na pozyskanie i sprzedaż wysokowartościowych uprawnień do emisji dwutlenku węgla. Choć jest to możliwe do osiągnięcia, to przedsięwzięcie ma przyszłość. Tylko dzięki skutecznemu i sprawnemu stosowaniu zaawansowanych technik uprawy ryżu, zwłaszcza metody naprzemiennego nawadniania na mokro i na sucho, możemy zmniejszyć emisje i generować dochody z handlu uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla. Nie jest to jednak proste; wymaga to uprawy na wystarczająco dużą skalę; rolników, którzy faktycznie zmienią swoje tradycyjne praktyki rolnicze; stosunkowo kompletnego i proaktywnego systemu nawadniania; polityk i mechanizmów zachęcających rolników do wdrażania nauki i technologii; oraz kosztów operacyjnych systemu monitorowania i ewaluacji.

Zastosowanie zaawansowanych praktyk rolniczych pomoże zminimalizować koszty nakładów (nawozów, nasion, wody itp.). Po obniżeniu kosztów nakładów, efektywność ekonomiczna gospodarstw domowych uczestniczących w Projekcie natychmiast wzrośnie o 15-20%, a nawet 30%. Oprócz poprawy efektywności ekonomicznej, będziemy w stanie określić poziom redukcji emisji. Gdy wdrażanie rozwiązań technicznych stanie się sprawne i systematyczne, a poziom redukcji emisji zostanie określony, będziemy mogli uzyskać certyfikat dla ryżu wietnamskiego o obniżonej emisji. Poprawi to wizerunek, markę i wartość ryżu wietnamskiego, ułatwiając dostęp do wymagających rynków, które wymagają odpowiedzialnych i zrównoważonych praktyk rolniczych. Oprócz rozwiązań technicznych, obecnie potrzebne są strategie polityczne, które stworzą zachęty dla przedsiębiorstw do udziału. Przedsiębiorstwa muszą być główną siłą napędową wdrażania Projektu i wspierać rolników w rozwijaniu zrównoważonego łańcucha wartości ryżu.

Wielu ekspertów uważa, że ​​w projekcie zagospodarowania 1 miliona hektarów wysokiej jakości ryżu w delcie Mekongu, partnerstwa publiczno-prywatne (PPP) stanowią kluczowe ogniwo w procesie pozyskiwania udziału sektora prywatnego, przedsiębiorstw i rolników. W projekcie uczestniczą trzy główne podmioty: sektor publiczny, sektor prywatny i partnerzy. Ponadto, system doradztwa rolniczego i przedsiębiorstwa mają pewne atuty w realizacji projektu. Dlatego promowanie partnerstw publiczno-prywatnych w produkcji ryżu będzie korzystne dla wszystkich stron, zapewniając harmonijną równowagę interesów między państwem, przedsiębiorstwami, obywatelami i społecznością lokalną.

Ramy współpracy PPP w tym projekcie obejmują pięć zadań. Po pierwsze, zwiększenie potencjału społeczności i usług doradztwa rolniczego w zakresie redukcji emisji; po drugie, przeprowadzanie ocen MRV; po trzecie, transfer technologii; po czwarte, nawiązywanie partnerstw w celu budowania marki; i po piąte, prowadzenie działań komunikacyjnych.

Skuteczne partnerstwo publiczno-prywatne wymaga jasnego podziału obowiązków między sektorem publicznym a prywatnym; zaufania między partnerami; równych i zrównoważonych relacji między partnerami; oraz dobrej ochrony praw własności wszystkich stron. Przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją, przetwórstwem i konsumpcją ryżu muszą podpisywać stabilne umowy na konsumpcję ryżu ze spółdzielniami po odpowiednich cenach i dzielić się z rolnikami korzyściami wynikającymi z redukcji emisji. Przedsiębiorstwa muszą również inwestować w materiały do ​​produkcji i z wyprzedzeniem dostarczać je rolnikom; jest to kluczowy element, który świadczy o zaangażowaniu przedsiębiorstwa w stosunku do rolników i gwarantuje, że przedsiębiorstwo zakupi ryż.