Jepun memerlukan pekerja asing, tetapi secara paradoksnya, ia tidak dapat mengekalkan mereka.

Namun, walaupun pekerja asing semakin dikenali di Jepun, bekerja sebagai juruwang kedai serbaneka, kakitangan hotel dan pelayan restoran, mereka masih dilayan secara samar-samar. Ahli politik masih enggan mewujudkan laluan untuk pekerja asing, terutamanya mereka yang bekerja dengan kemahiran rendah, untuk kekal bekerja selama-lamanya.

Ini akhirnya boleh menyebabkan Jepun menanggung kos yang tinggi dalam persaingan dengan negara jiran seperti Korea Selatan, atau lebih jauh lagi seperti Australia dan Eropah, yang juga sedang bergelut untuk mencari buruh.

Tentangan politik terhadap imigresen di Jepun, serta orang ramai yang kadangkala berhati-hati untuk mengintegrasikan pendatang baru, telah membawa kepada sistem perundangan dan sokongan yang samar-samar yang menyukarkan orang asing untuk menetap.

Menurut data kerajaan Jepun, pekerja kelahiran asing dibayar secara purata kira-kira 30% lebih rendah daripada warganegara Jepun. Bimbang kehilangan hak mereka untuk kekal di Jepun, pekerja-pekerja ini sering mempunyai hubungan yang tidak menentu dengan majikan mereka, dan kemajuan kerjaya boleh menjadi sukar dicapai.

Dasar-dasar Jepun direka untuk menggalakkan "orang ramai bekerja di Jepun untuk tempoh yang singkat," kata Yang Liu, ahli Institut Penyelidikan Ekonomi , Perdagangan dan Industri (RIETI) di Tokyo. "Jika sistem ini berterusan seperti ini, kemungkinan pekerja asing berhenti datang ke Jepun akan menjadi sangat tinggi."

Terdapat perubahan, tetapi tidak mencukupi.

Pada tahun 2018, kerajaan Jepun telah meluluskan undang-undang yang membenarkan peningkatan ketara dalam bilangan pekerja asing berkemahiran rendah yang dibenarkan masuk ke negara ini. Awal tahun ini, Tokyo berikrar untuk menggandakan jumlah itu dalam tempoh lima tahun akan datang kepada 820,000. Kerajaan Jepun juga menyemak semula program latihan amali teknikal yang telah digunakan oleh majikan sebagai sumber buruh murah.

Walau bagaimanapun, ahli politik masih jauh untuk membuka sempadan negara. Jepun masih belum mengalami penghijrahan ketara seperti yang telah menggegarkan Eropah atau Amerika Syarikat. Jumlah penduduk kelahiran asing di Jepun – termasuk pasangan dan anak-anak yang tidak bekerja – adalah 3.4 juta, kurang daripada 3% daripada populasi. Contohnya, kadar di Jerman dan Amerika Syarikat hampir lima kali ganda angka tersebut.

Lama sebelum warga asing boleh mendapatkan pemastautin tetap, mereka mesti lulus syarat visa yang rumit, termasuk ujian bahasa dan kemahiran. Tidak seperti di Jerman, di mana kerajaan menyediakan penduduk asing baharu dengan sehingga 400 jam pengajaran bahasa bersubsidi dengan harga lebih kurang 2 euro setiap kelas, Jepun tidak mempunyai program latihan bahasa yang teratur untuk pekerja asing.

Walaupun ahli politik berhujah bahawa negara itu harus melakukan tugas yang lebih baik dalam mengajar bahasa Jepun, "mereka belum bersedia untuk mencurahkan wang pembayar cukai ke dalamnya," kata Toshinori Kawaguchi, pengarah bahagian hal ehwal buruh asing di Kementerian Kesihatan, Buruh dan Kebajikan Jepun.

Ini menyebabkan bandar dan majikan memutuskan sama ada dan berapa kerap latihan bahasa perlu disediakan. Thazin, pengendali rumah jagaan di Maebashi, ibu kota Wilayah Gunma di tengah Jepun, menyediakan beberapa penjaga dengan pelajaran bahasa Jepun berkumpulan, serta pelajaran selama 45 minit lagi, setiap bulan. Walau bagaimanapun, pekerja yang menyediakan makanan di rumah jagaan hanya menerima satu pelajaran selama 45 minit sebulan.

Akira Higuchi, presiden Hotaka Kai, berkata beliau menggalakkan pekerja untuk belajar bahasa Jepun sendiri. Mereka yang lulus Ujian Kemahiran Bahasa Jepun kerajaan pada peringkat kedua tertinggi, katanya, "akan dilayan seperti orang Jepun, dengan gaji dan bonus yang sama."

Terutamanya di luar bandar-bandar utama, warga asing yang tidak bertutur dalam bahasa Jepun mungkin menghadapi kesukaran untuk berkomunikasi dengan pihak berkuasa tempatan atau sekolah. Dalam kecemasan kesihatan, sangat sedikit kakitangan hospital yang bertutur dalam bahasa selain bahasa Jepun.

Hotaka Kai telah melaksanakan langkah-langkah lain untuk menyokong pekerjanya, termasuk menyediakan penginapan untuk pendatang baru di pangsapuri korporat bersubsidi dan menawarkan latihan kemahiran.

Sebuah dapur kongsi untuk 33 wanita berumur 18 hingga 31 tahun menawarkan gambaran sekilas tentang warisan yang saling berkaitan. Jelas kelihatan daripada bekas plastik yang dilabelkan dengan nama penduduk ialah paket Ladaku merica bubuk (serbuk lada putih Indonesia) dan paket perasa daging rebus ala Vietnam.

Di seluruh Wilayah Gunma, pergantungan kepada tenaga kerja asing tidak dapat disangkal lagi. Di Oigami Onsen, sebuah perkampungan di lereng gunung di mana banyak restoran, kedai dan hotel telah ditutup, separuh daripada 20 pekerja sepenuh masa di Ginshotei Awashima—sebuah penginapan mata air panas tradisional—berasal dari Myanmar, Nepal atau Indonesia.

Wataru Tsutani, pemilik rumah tamu itu, berkata: "Oleh kerana rumah tamu itu terletak di kawasan luar bandar, 'tiada orang Jepun yang mahu bekerja di sini lagi.'"

Ngun Nei Par, pengurus rumah tamu itu, merupakan graduan ijazah dalam bidang geografi dari sebuah universiti di Myanmar. Dia berharap kerajaan Jepun akan memudahkan permohonan kewarganegaraannya supaya dia dapat membawa keluarganya ke Jepun suatu hari nanti.

Namun Encik Tsutani, pemilik rumah tamu itu, berkata orang ramai belum menyedari realiti bahawa mereka mungkin membantah jika terlalu ramai warga asing memohon kewarganegaraan.

“Saya dengar ramai orang mengatakan bahawa Jepun adalah sebuah ‘negara yang unik’,” kata Encik Tsutani. “Tetapi sebenarnya tidak perlu menyukarkan warga asing yang ingin tinggal di Jepun. Kami mahukan pekerja.”

Quang Anh