Δημοσιογράφος Τραν Θι Κιμ Χόα

+ Κυρία, δεδομένου ενός τόσο ειδικού έργου και με περιορισμένο προσωπικό, πώς κατάφερε το Μουσείο να το ολοκληρώσει με επιτυχία, διασφαλίζοντας ότι το κτίριο θα διαμορφωθεί ακριβώς εγκαίρως για την φθινοπωρινή περίοδο του Αυγούστου;

- Ήταν πράγματι ένα εξαιρετικά επίπονο ταξίδι. Αρχικά, πίστευα ότι η δουλειά μου ήταν μόνο να σχεδιάζω, να συντονίζω και να παροτρύνω τους εργολάβους και τις κατασκευαστικές μονάδες να εκτελέσουν τις εργασίες, υλοποιώντας τη μορφή και το περιεχόμενο του εκθεσιακού χώρου του ιστορικού χώρου με τρόπο που να είναι αισθητικά ευχάριστος, πιστός στην αρχική ιδέα και να έχει βάθος περιεχομένου.

Αλλά τότε συνειδητοποίησα ότι η δουλειά ενός κατασκευαστή περιλαμβάνει διοικητικές διαδικασίες, από την τοπογραφία, την κατανομή γης και τις άδειες κατασκευής, που αφορούν πολλούς τομείς, από το περιβάλλον, τη διαχείριση γης, τις κατασκευές, μέχρι τον πολιτισμό, τις μεταφορές, την ηλεκτρική ενέργεια και το νερό... Ο απρόβλεπτος καιρός, η γεωγραφική απόσταση από το Ανόι μέχρι το Τάι Νγκουγιέν, το χρονοδιάγραμμα, ακόμη και η αντιμετώπιση τόσων πολλών «πρωτοφανών» πραγμάτων, αλλά πάντα είχαμε κατά νου ότι για το κοινό καλό, έπρεπε να ολοκληρώσουμε το έργο, διατηρώντας τη νοοτροπία και την ενότητά μας για να επιτύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Σχεδόν επτά μήνες μετά την τελετή έναρξης των εργασιών, το έργο έχει πλέον ολοκληρωθεί σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα. Τελικά, πιστεύω ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας ήταν η εμπιστοσύνη, η υποστήριξη και η στενή επίβλεψη των ηγετών της Ένωσης Δημοσιογράφων του Βιετνάμ, των ηγετών της επαρχίας Thai Nguyen, της περιοχής Dai Tu και της κοινότητας Tan Thai... που μας επέτρεψαν να ξεπεράσουμε ακόμη και τις πιο δύσκολες προκλήσεις. Βλέποντας το έργο να βελτιώνεται μέρα με τη μέρα, το κρύο, η βροχή, ο άνεμος και ο ήλιος... είναι απλώς «μικρά ζητήματα» και άλλες πιέσεις φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω τους ένα ανεκτίμητο αίσθημα υπερηφάνειας!

Αναδημιουργώντας ένα «μινιατούρα μουσείου» για τον τύπο στην εμπόλεμη ζώνη των Βιετ Μπακ.

+ Η υπερηφάνεια είναι πράγματι ένα κοινό αίσθημα μεταξύ των δημοσιογράφων σε εθνικό επίπεδο αυτή τη στιγμή. Κυρία, ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Εθνικού Ιστορικού Μνημείου της Σχολής Δημοσιογραφίας Huynh Thuc Khang που εγκαινιάστηκε και παραδόθηκε;

- Καταρχάς, πρέπει να ειπωθεί ότι εάν οι τοπικές αρχές αναλάμβαναν άμεσα αυτό το έργο, σίγουρα θα είχαν τη δική τους προσέγγιση. Και για εμάς, η κατασκευή ενός μνημείου για τον Τύπο είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να κάνει καλύτερα από τους ίδιους τους δημοσιογράφους, επειδή γνωρίζουν ακριβώς τι περιέχει το σπίτι και τι χρειάζεται. Ως εκ τούτου, το Μουσείο Τύπου ανέλαβε εθελοντικά και πρόθυμα αυτό το δύσκολο έργο και, ευτυχώς, έγινε ο επενδυτής του έργου, έχοντας τη δυνατότητα να υλοποιήσει και να ολοκληρώσει το έργο με τον δικό του τρόπο με τα διαθέσιμα υλικά.

Αρχικά, έπρεπε να βρούμε ένα έμπειρο άτομο για να το υλοποιήσει, δηλαδή τον διάσημο αρχιτέκτονα Huynh Thuc Hao – έναν άνθρωπο βαθιά αφοσιωμένο στην αγροτική αρχιτεκτονική του Βόρειου Βιετνάμ και με εκτεταμένη εμπειρία και επιτεύγματα στην αρχιτεκτονική. Στη συνέχεια, βρήκαμε έναν ξυλουργό με δεκαετίες εμπειρίας στην κατασκευή σπιτιών από πασσάλους στο Bac Kan, ο οποίος ήρθε στο εργοτάξιο για να χειριστεί άμεσα τις ξυλουργικές εργασίες. Ήταν κυριολεκτικά μια περίπτωση «έναυ κατασκευαστή σπιτιών από πασσάλους που έφτιαχνε ένα σπίτι από πασσάλους», όχι ένας αρχιτέκτονας που σχεδίαζε και έχτιζε ένα σπίτι από πασσάλους. Το σπίτι από πασσάλους 80 τ.μ., με πολλά παράθυρα και τοίχους που ήταν βελτιστοποιημένοι για προβολή, περιλαμβάνει βιτρίνες, μεγάλα αντικείμενα και έναν μηχανισμό περιστρεφόμενου κυλίνδρου, προσφέροντας άφθονο χώρο αποθήκευσης για έγγραφα που σχετίζονται με την αντιστασιακή δημοσιογραφία και τις δημοσιεύσεις του Huynh Thuc Khang.

Ακριβώς μέσα στον χώρο βρίσκεται ένα υπέροχο ανάγλυφο με 48 πορτρέτα του Διοικητικού Συμβουλίου, του διδακτικού προσωπικού και των φοιτητών του σχολείου, σκιαγραφημένα από τον καλλιτέχνη Ngo Xuan Khoi και γλυπτά από τον γλύπτη Pham Sinh και τους μαθητές του. Υπάρχει επίσης ένα αμφιθέατρο στην πλαγιά του λόφου, σχεδιασμένο για συνέδρια, σεμινάρια και άλλες δραστηριότητες, με χωρητικότητα άνω των 150 ατόμων, και μια «μικρή πλατεία» 200 τετραγωνικών μέτρων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εκδηλώσεις και πολιτιστικές παραστάσεις... Κάθε τούβλο, κάθε αχυρένια στέγη, κάθε στρώση χρώματος... κατασκευάστηκε σχολαστικά με στόχο τη δημιουργία ενός όμορφου κτιρίου με πολιτιστική αξία και διάρκεια ζωής 50 έως 70 ετών.

+ Η Σχολή Δημοσιογραφίας Huynh Thuc Khang, μετά από 70 χρόνια, έχει αναγνωριστεί επίσημα ως Εθνικό Μνημείο και μετά από 75 χρόνια, διαθέτει ένα ποικιλόμορφο και ζωντανό «σύμπλεγμα». Κυρία μου, η αναδημιουργία του χώρου της δημοσιογραφίας αντίστασης και της δημοσιογραφίας Huynh Thuc Khang μετά από περισσότερες από επτά δεκαετίες, συνοψίζοντας ταυτόχρονα μια ολόκληρη περίοδο και εξερευνώντας το βάθος μιας σχολής που υπήρχε μόνο για τρεις μήνες, πρέπει να απαιτούσε τεράστια προσπάθεια από εκείνους στους οποίους ανατέθηκε το έργο;

- Για εμάς, αυτό είναι αρκετά πλεονεκτικό, επειδή το Μουσείο Τύπου του Βιετνάμ διοργανώνει ήδη τακτικές και θεματικές εκθέσεις για τη δημοσιογραφία στην εμπόλεμη ζώνη των Βιετ Μπακ με πολλά πολύτιμα έγγραφα. Εκτός από τα υπάρχοντα έγγραφα και αντικείμενα, έχουμε ερευνήσει, συμπληρώσει και αξιοποιήσει κάποια πιο κατάλληλα υλικά, ώστε οι επισκέπτες όχι μόνο να βλέπουν το ξύλο, τη στέγη, τις κολώνες κ.λπ., αλλά, το πιο σημαντικό, να βλέπουν την ατμόσφαιρα των δημοσιογράφων, την ατμόσφαιρα του πολέμου της αντίστασης, καθώς και περισσότερες περήφανες εικόνες και ιστορίες για το πρώτο λίκνο της δημοσιογραφικής εκπαίδευσης στη χώρα...

Στον εκθεσιακό χώρο που παρουσιάζει τον Τύπο της Ζώνης Πολέμου Βιετ Μπακ 1946-1954, υπάρχει ένας χάρτης που σηματοδοτεί τις τοποθεσίες των μεγάλων εφημερίδων και τυπογραφείων που συγκεντρώνονταν στην πρώην ζώνη πολέμου. Μπορεί να ειπωθεί ότι, για να δημιουργήσουμε κάτι περισσότερο από μια απλή αρχιτεκτονική κατασκευή και να την εμποτίσουμε με το πνεύμα και τις αξίες της δημοσιογραφίας, έναν πολιτιστικό χώρο για τη δημοσιογραφία και μια ζωντανή ματιά στη ζωή της αντίστασης, έπρεπε να καταβάλουμε διπλάσια ή τριπλάσια προσπάθεια για να δημιουργήσουμε ένα μικροσκοπικό «μουσείο» του Τύπου της Ζώνης Πολέμου Βιετ Μπακ, όπως αναφέρθηκε. Στόχος ήταν οι θεατές όχι μόνο να κατανοήσουν τη Σχολή Δημοσιογραφίας Huynh Thuc Khang, αλλά και να αποκτήσουν μια βαθύτερη κατανόηση του μεγαλοπρεπούς πολέμου αντίστασης και ενός ευρύτερου ιστορικού πλαισίου πέρα ​​από το πεδίο εφαρμογής μιας μόνο σχολής...

Θα πρέπει επίσης να προστεθεί ότι, με την όμορφη τοποθεσία του στην πύλη της Τουριστικής Περιοχής Χο Νούι Κοκ, το Μνημείο, μετά την αποκατάσταση και την ανακαίνισή του, συνεργάζεται και θα συνεχίσει να συνεργάζεται σε συντονισμό με τις τοπικές αρχές και τους αρμόδιους φορείς, ώστε να καταστεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα, προς αξιοποίηση, προώθηση και ευρεία παρουσίαση σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, αρμόζοντας στην ιδιότητά του ως μία από τις ανεκτίμητες δημοσιογραφικές πολιτιστικές κληρονομιές της ιστορίας της Βιετναμέζικης Επαναστατικής Δημοσιογραφίας, την οποία γενιές δημοσιογράφων στη χώρα μας έχουν προσπαθήσει να δημιουργήσουν και να αφήσουν για το σήμερα και το αύριο.

Πιο πρόσφατα, υπογράψαμε μια συμφωνία συνεργασίας για την οργάνωση του προγράμματος «ΜΜΕ, Πρακτική Εμπειρία: Ιστορία και Κληρονομιά της Βιετναμέζικης Επαναστατικής Δημοσιογραφίας» με το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Ιστορικού Χώρου Huynh Thuc Khang της Σχολής Δημοσιογραφίας, την Λαϊκή Επιτροπή της Κοινότητας Tan Thai και την Ανώνυμη Εταιρεία Nhi Van Media. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως μια καλή αρχή προς την επίτευξη αυτού του στόχου.

Ευχαριστώ, δημοσιογράφο!

Χα Βαν (Επιμελήτρια)