Πρόταση για την επιβολή ειδικού φόρου κατανάλωσης με βάση την περιεκτικότητα σε αλκοόλ.

Το σχέδιο νόμου για τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (τροποποιημένο) συζητείται ευρέως αυτή τη στιγμή από το Υπουργείο Οικονομικών και θα συζητηθεί από την Εθνοσυνέλευση στην 8η σύνοδό της (Οκτώβριος 2024) και θα ψηφιστεί στην 9η σύνοδό της (Μάιος 2025). Υπάρχουν επί του παρόντος πολλά αξιοσημείωτα νέα σημεία που έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη βιομηχανία ποτών γενικά και στα αλκοολούχα ποτά ειδικότερα.

Στο σεμινάριο με τίτλο «Εξασφάλιση βιώσιμων οφελών κατά την τροποποίηση του νόμου για τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα αλκοολούχα ποτά», ο καθηγητής Hoang Van Cuong, μέλος της Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού της Εθνοσυνέλευσης , τόνισε ότι αυτός ο φόρος πρέπει να θεσπιστεί· είναι αναπόφευκτος και δεν μπορεί να αναβληθεί. Κατά την παρουσίασή του στην Εθνοσυνέλευση, πρέπει να υπάρχει επαρκής βάση και πειστικά επιχειρήματα για την έγκριση της πολιτικής. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να καθοριστούν οι αγορές και οι επιπτώσεις σε αυτά τα τμήματα της αγοράς, όπως η μεθοδολογία και ο οδικός χάρτης.

Με βάση τις παρατηρήσεις σχετικά με τη φορολογία σε πολλές χώρες, η κα Dinh Thi Quynh Van - Πρόεδρος της PwC Βιετνάμ - πιστεύει ότι οι επιπτώσεις στην υγεία από την μπύρα και το κρασί είναι διαφορετικές και δεν πρέπει να ομαδοποιούνται. Αυτό συμβαίνει επειδή το κρασί έχει υψηλότερη περιεκτικότητα σε αλκοόλ, ενώ η μπύρα έχει περιεκτικότητα σε αλκοόλ μόνο περίπου 5%, με ορισμένα είδη να υπερβαίνουν τους δέκα βαθμούς. Επιπλέον, η καταναλωτική συμπεριφορά όσον αφορά την μπύρα και το κρασί είναι επίσης πολύ διαφορετική.

«Οι περισσότερες χώρες σε όλο τον κόσμο φορολογούν τα ποτά με βάση την περιεκτικότητα σε αλκοόλ, αναγνωρίζοντας τη σαφή βλάβη στην υγεία. Δηλαδή, όσο υψηλότερη είναι η περιεκτικότητα σε αλκοόλ της μπύρας ή του κρασιού, τόσο υψηλότερος είναι ο φόρος. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, τα προϊόντα μπύρας με χαμηλότερη περιεκτικότητα σε αλκοόλ και λιγότερες βλάβες στην υγεία είναι συχνά πιο ακριβά, με αποτέλεσμα μερικές φορές υψηλότερους φόρους σε σύγκριση με προϊόντα με υψηλότερη περιεκτικότητα σε αλκοόλ.»

Επί του παρόντος, ο νόμος για την πρόληψη και τον έλεγχο των επιβλαβών επιπτώσεων του αλκοόλ και της μπύρας ορίζει διαφορετικά επίπεδα περιεκτικότητας σε αλκοόλ για τα προϊόντα μπύρας (κάτω των 5,5 βαθμών, από 5,5 έως κάτω των 15 βαθμών και πάνω από 15 βαθμούς). Θεωρώντας την περιεκτικότητα σε αλκοόλ ως επιβλαβή παράγοντα και τη φορολογική πολιτική ως αποτελεσματικό εργαλείο για τη ρύθμιση της καταναλωτικής συμπεριφοράς και την καθοδήγηση της χρήσης προϊόντων υψηλής ποιότητας και χαμηλής περιεκτικότητας σε αλκοόλ για την αποφυγή κινδύνων για την υγεία, πολλές απόψεις προτείνουν την επιβολή ενός σχετικά ισορροπημένου φόρου στην μπύρα με βάση την περιεκτικότητα σε αλκοόλ, αντί για έναν ενιαίο συντελεστή όπως πριν (65%)" - πρότεινε η κα Van.

Ο Δρ. Nguyen Quoc Viet, Αναπληρωτής Διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας του Βιετνάμ (VEPR), επιβεβαίωσε ότι για να είναι αποτελεσματική μια φορολογική πολιτική γενικά, και ο ειδικός φόρος κατανάλωσης, και να επιτύχει τους αναμενόμενους στόχους της, η ενότητα και η αρμονία όλων των ενδιαφερόμενων μερών, ιδίως των καταναλωτών και των παραγωγών, είναι εξαιρετικά σημαντικές. Διαφορετικά, θα μπορούσε να οδηγήσει σε ενδοομιλικές τιμές ή σε χειραγώγηση των τιμών εισροών για την αποφυγή φόρων χωρίς να επηρεάζεται η καταναλωτική συμπεριφορά.

Ο αντίκτυπος πρέπει να αξιολογηθεί με συγκεκριμένους αριθμούς και πειστικά στοιχεία.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Hoang Van Cuong, η χρήση ειδικού φόρου κατανάλωσης στα αλκοολούχα προϊόντα στοχεύει στην αλλαγή συμπεριφοράς. Ωστόσο, η απλή αλλαγή συμπεριφοράς λόγω της επίδρασης της τιμής στον φόρο από μόνη της δεν θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές, επειδή τα αλκοολούχα προϊόντα είναι ανελαστικά. Επομένως, είναι απαραίτητες εκστρατείες επικοινωνίας και ευαισθητοποίησης του κοινού. Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι κάθε φορολογική αλλαγή επηρεάζει τα μέσα ενημέρωσης, την ευαισθητοποίηση του κοινού και τη συμπεριφορά των καταναλωτών.

Δήλωσε: «Είναι απαραίτητο να διασφαλιστεί η ισορροπία συμφερόντων για τους καταναλωτές, ώστε να προωθηθεί η καλύτερη καταναλωτική συμπεριφορά, και για τους κατασκευαστές, ώστε να επιδιώξουν υψηλότερη ποιότητα, αυστηρότερα πρότυπα και μεγαλύτερη ασφάλεια. Τα φορολογικά εργαλεία θα αναγκάσουν τους κατασκευαστές να επιλέξουν αυτήν την αλλαγή. Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης δεν αποσκοπεί πρωτίστως στην αύξηση των εσόδων του προϋπολογισμού, αλλά οι αλλαγές στη φορολογική πολιτική δεν μπορούν να αποσκοπούν στη μείωση των εσόδων του προϋπολογισμού. Πράγματα που απαιτούν εκτιμήσεις επιπτώσεων με συγκεκριμένα στοιχεία και πειστικά στοιχεία θα εγκριθούν ευκολότερα από την Εθνοσυνέλευση».