Πού πήγαν τα ψάρια του γλυκού νερού που τόσο πολύ λείπουν στους ανθρώπους; Παλιά, μπορούσες να πιάσεις ένα ολόκληρο καλάθι από αυτά στα χωράφια, όλα μεγάλα, παχουλά.

Γύρω στον Μάιο ή τον Ιούνιο του σεληνιακού ημερολογίου, όταν τα φυτά του ρυζιού μόλις έχουν ριζώσει και πέφτουν οι πρώτες βροχές της εποχής, τα ψάρια του γλυκού νερού παίζουν παντού ψάχνοντας για τροφή μετά τη χειμερία νάρκη σε βαθιά νερά για να ξεφύγουν από το κρύο. Τα ψάρια συσσωρεύουν ενέργεια, κουβαλώντας σιωπηλά τις κοιλιές τους γεμάτες αυγά, περιμένοντας τις έντονες βροχές.

Ψάρεμα ψαριών γλυκού νερού, συμπεριλαμβανομένης της τιλάπιας, σε αγροτικές περιοχές του Βιετνάμ (φωτογραφία από το διαδίκτυο).

Μέχρι τον Ιούλιο, κατά την περίοδο των μουσώνων, με συνεχείς νεροποντές μέρα και νύχτα, το νερό ρέει σε μεγάλα ρυάκια από τα ορεινά προς τα πεδινά.

Τότε είναι που τα ψάρια σε ρυάκια, ποτάμια και λίμνες αναζητούν με ανυπομονησία νέες εκτάσεις και νέες πηγές νερού. Τα ώριμα ψάρια του γλυκού νερού κολυμπούν με ενθουσιασμό αντίθετα στο ρεύμα σε μεγάλα κοπάδια, πιτσιλίζοντας και δημιουργώντας αναταραχή στην επιφάνεια του νερού.

Τα ψάρια των ορυζώνων γεννιούνται σε ορυζώνες. Τρέφονται με έντομα, φύκια, οργανική ύλη και όταν τα φυτά του ρυζιού ανθίζουν, τρώνε τα άνθη του ρυζιού. Προς το τέλος του έτους, υπάρχει μια ξαφνική δυνατή βροχή, που ονομάζεται «βροχή σκίουρων». Οι άνθρωποι στην ύπαιθρο έχουν μια παροιμία: «Όταν έρχεται η βροχή σκίουρων, ακόμη και οι φρύνοι φεύγουν».

Αυτά είναι μεγάλα ψάρια του γλυκού νερού που έρχονται στα χωράφια για να αναπαραχθούν. Μόλις χορτάσουν, αναζητούν καταφύγιο σε βαθύτερα νερά. Τα ψάρια ορμούν κατάντη σε μεγάλους αριθμούς. Αυτή είναι η εποχή για να στήσετε παγίδες και ιχθυοπαγίδες κατά την περίοδο των πλημμυρών για να πιάσετε τον μεγαλύτερο αριθμό ψαριών του γλυκού νερού.

Όταν τα φυτά ρυζιού αρχίζουν να βλασταίνουν, οι τιλάπιες πηδούν στα χωράφια, χτυπώντας τους μίσχους του ρυζιού και καταβροχθίζοντας τους κόκκους. Τα αυτιά του ρυζιού, βυθισμένα στο νερό, διογκώνονται και αναπτύσσουν μια ξινή γεύση, καθιστώντας την αγαπημένη τροφή των τιλάπιων.

Έπειτα, ακρίδες και ακρίδες ορμούν στα κοτσάνια του ρυζιού, βάτραχοι, μωρά καβούρια και παχουλά νεροβαγίδια γίνονται δόλωμα για ψάρια με φιδοκέφαλο και γατόψαρο... Ο βοσκός φτιάχνει ένα καλάμι ψαρέματος, γαντζώνει την ουρά μιας ακρίδας πάνω του, λικνίζεται πάνω κάτω στο χωράφι με το ρύζι και περιστασιακά τινάζει το καλάμι για να πιάσει μια παχουλή, στρογγυλή πέρκα.

Όταν τα χωράφια είναι ήρεμα, φυσάει ξαφνικά ένα απαλό φθινοπωρινό αεράκι και τότε είναι που τα ψάρια στα χωράφια αισθάνονται την αλλαγή του καιρού.

Σαν να επικοινωνούσαν μεταξύ τους, τα μαύρα ψάρια (φιδοκέφαλος, τιλάπια, κίτρινο γατόψαρο κ.λπ.) πηδούσαν στο σκοτάδι της νύχτας στην τάφρο αποστράγγισης στη γωνία του χωραφιού με το ρύζι, όπου η γη ήταν νεότερη και χαμηλότερη, για να περάσουν γρήγορα από το ένα χωράφι στο άλλο, διαφεύγοντας κατάντη προς τα ρυάκια και τα φαράγγια.

Αυτή την εποχή του χρόνου, οι χωρικοί συχνά φτιάχνουν μυτερά γουδοχέρια, ακονίζοντάς τα μέχρι να αποκτήσουν μια λεία άκρη. Κάθε βράδυ τα μεταφέρουν στα ώριμα χωράφια με ρύζι για να φτιάξουν λάκκους για να πιάσουν τα μαύρα ψάρια που ορμούν στην ακτή στο σκοτάδι της νύχτας.

Όταν τα φυτά ρυζιού γίνονται χρυσοκίτρινα και λυγίζουν τις κορυφές τους προς τα κάτω, οι χωρικοί συνήθως στραγγίζουν το νερό από τα χωράφια για να σκληρύνουν τα φυτά και να τα αποτρέψουν από το να πέσουν. Αυτό επίσης ξηραίνει τα χωράφια, κάνοντας τη συγκομιδή ευκολότερη και διευκολύνοντας το όργωμα και την προετοιμασία για την επόμενη καλλιέργεια.

Αυτή την εποχή του χρόνου, ολόκληρος ο ορυζώνας πλημμυρίζει προς μία κατεύθυνση, από ψηλά προς χαμηλά. Ακόμα και τα πιο ανθεκτικά ψάρια, βλέποντας το γάργαρο νερό, σπεύδουν κατά κοπάδια προς την πηγή του ρέματος για να ξεφύγουν από το κρύο.

Τότε, μπορούσες να πιάσεις όλα τα ψάρια του γλυκού νερού στα ορυζώνες ή στα κεκλιμένα χωράφια στις κοιλάδες, απλώς τοποθετώντας το δίχτυ ανάποδα σε μια καλά στραγγιζόμενη περιοχή. Αυτή ήταν η εποχή για τα καλύτερα ψάρια του γλυκού νερού. Τα κεφάλια των ψαριών ήταν τρυφερά και γευστικά. Ακόμα και τα κόκαλα ήταν κοίλα και πορώδη.

Όταν κοπούν τα κοτσάνια του ρυζιού και μαζευτούν συστάδες ρυζιού, αφήνοντας μόνο μερικές γωνιές του χωραφιού και όχθες με λίγο νερό, τα αργά κινούμενα ψάρια του αγρού μαζεύονται, περιμένοντας τους αγρότες να τα μαζέψουν. Καθώς πλησιάζει το Τετ, τα ρυάκια έχουν επιβραδύνει τη ροή τους, η επιφάνεια είναι ήρεμη, αλλά τα βάθη φιλοξενούν αμέτρητα ψάρια του αγρού.

Αυτή την εποχή του χρόνου, τα ψάρια του γλυκού νερού βρίσκονται ως επί το πλείστον ακόμα στον πυθμένα του νερού. Τα δίχτυα δεν τα πιάνουν και τα καλάμια ψαρέματος δεν υποχωρούν. Ο μόνος τρόπος για να τα πιάσετε είναι να χτίσετε φράγματα γύρω από τα ρυάκια και να τα αποστραγγίσετε μέχρι να στεγνώσουν.

Ένα μόνο φαράγγι μπορεί να απαιτούσε αρκετά ζευγάρια κουβάδες για να το βγάλουν, εργαζόμενοι σε βάρδιες μέρα και νύχτα χωρίς ανάπαυση. Αν σταματούσαν, το νερό θα έτρεχε, εμποδίζοντας τη ροή και προκαλώντας πίεση που θα ξεχείλιζε τις όχθες. Αφού δούλευαν ακούραστα για μέρες και νύχτες, μπορεί να έπιαναν αρκετά καλάθια με ψάρια γλυκού νερού για να τα απολαύσουν κατά τη διάρκεια του Τετ (Βιετναμέζικου Νέου Έτους).