Οι ασθενείς με ψωρίαση ανησυχούν για τον στιγματισμό.

Η οικογενειακή ζωή γινόταν ολοένα και πιο δύσκολη και οι συγκρούσεις εντείνονταν. Ο σύζυγός της την επέκρινε συνεχώς, οι πεθερικά της δεν ήταν συμπονετικοί και εκείνη απομονώθηκε και αποφάσισε να επιστρέψει στο Ανόι και να εγγραφεί σε διαφορετικό πρόγραμμα σπουδών.

Η ασθενής φοβόταν να μοιραστεί την ιστορία της με την οικογένειά της, χρησιμοποιώντας μόνο τη δικαιολογία ότι θα πήγαινε σχολείο για να επιστρέψει στο Ανόι. Τα συμπτώματα της κατάθλιψής της σταδιακά έγιναν πιο εμφανή και ανακαλύφθηκαν από την οικογένειά της όταν την επισκέφτηκαν. Προτιμούσε να ξαπλώνει μόνη της, απέφευγε την κοινωνική συναναστροφή και φοβόταν το φως και τον θόρυβο.

Λόγω αυτής της ψυχολογικής κατάστασης, δίσταζε επίσης να δει γιατρό και δεν τήρησε τη θεραπεία, με αποτέλεσμα η ψωρίασή της να επιδεινωθεί. Επιπλέον, ο σύζυγός της δεν επικοινώνησε μαζί της ούτε έδειξε καμία ανησυχία.

Τα ψυχολογικά της προβλήματα επιδεινώθηκαν επίσης. Παρά το γεγονός ότι η οικογένειά της την πήγε για εξετάσεις και θεραπεία, η βελτίωσή της ήταν περιορισμένη. Όταν εισήχθη στο νοσοκομείο, αυτό που μας εντυπωσίασε ήταν ένα αρκετά όμορφο, ελκυστικό κορίτσι, αλλά φαινόταν άψυχο, νωθρό και χωρίς ζωντάνια, με εκτεταμένες ψωριασικές αλλοιώσεις που κάλυπταν σχεδόν ολόκληρο το σώμα της.

Εκτός από τη θεραπεία της ψωρίασης, η Δρ. Nguyen Thi Tuyen, από το Τμήμα Δερματικών Παθήσεων Γυναικών και Παιδιών στο Κεντρικό Δερματολογικό Νοσοκομείο, συνεργάστηκε με τις αρμόδιες υπηρεσίες για να κανονίσουν την επίσκεψή της σε ειδικό ψυχικής υγείας, όπου διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια - μια σοβαρή και δύσκολη στη διαχείριση πάθηση.

Η ψωρίαση είναι μια καλοήθης, αρκετά συχνή, μη μεταδοτική, αλλά χρόνια ασθένεια. Ωστόσο, οι επιπτώσεις της στους ασθενείς είναι συχνά πιο σοβαρές από άλλες χρόνιες ασθένειες λόγω των ορατών αλλοιώσεων στο δέρμα. Αυτό προκαλεί σημαντικές ψυχολογικές επιπτώσεις.

Αυτή η επίπτωση δεν πηγάζει μόνο από τη σωματική βλάβη που προκαλείται από την ασθένεια, αλλά και από το στίγμα και την έλλειψη κατανόησης από τους γύρω τους.

Επομένως, τα άτομα με ψωρίαση είναι επιρρεπή σε προβλήματα όπως αισθήματα ντροπής, έλλειψη αυτοπεποίθησης, μειωμένη αυτοεκτίμηση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, μερικές φορές κοινωνική απομόνωση, διακρίσεις, μειωμένες ευκαιρίες στην εργασία και την κοινωνική αλληλεπίδραση, δυσκολίες στην καθημερινή ζωή... και σε πολλές σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί ακόμη και να προκαλέσει κατάθλιψη και αυτοκτονικές σκέψεις.

Επιπλέον, αυτά τα ψυχολογικά προβλήματα μπορούν να επιδεινώσουν την ψωρίαση, καθιστώντας τον έλεγχο της νόσου πιο δύσκολο και δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που οδηγεί σε αυξανόμενη κατάθλιψη στους ασθενείς.

Η ιστορία που αναφέραμε παραπάνω είναι ένα τυπικό παράδειγμα αυτού του προβλήματος. Αν όσοι την περιέβαλλαν είχαν προσφέρει υποστήριξη, ενθάρρυνση και συντροφιά, ίσως η κατάσταση της νεαρής γυναίκας να μην ήταν τόσο άσχημη όσο είναι τώρα.

Με την ψωρίαση, υπάρχουν πλέον πολλές νέες μέθοδοι θεραπείας που μπορούν να επιτύχουν πάνω από 90% ή και πλήρη ίαση της βλάβης. Ωστόσο, εξίσου σημαντική είναι η κατανόηση, η δίκαιη μεταχείριση και η μη διάκριση από την κοινωνία, και ιδιαίτερα η υποστήριξη των αγαπημένων προσώπων.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ψωρίαση είναι μια δερματική ασθένεια που προκαλεί κνησμώδη, φολιδωτά εξανθήματα, κυρίως στα γόνατα, τους αγκώνες, τον κορμό και το τριχωτό της κεφαλής. Το 2% έως 3% του πληθυσμού πάσχει από ψωρίαση. Η ψωρίαση περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον λαμπρό Ρωμαίο επιστήμονα Αυρήλιο Κορνήλιο Κέλσο.

Η ψωρίαση εμφανίζεται όταν τα κύτταρα του δέρματος αντικαθίστανται ταχύτερα από το κανονικό. Κανονικά, τα κύτταρα του δέρματος δημιουργούνται και αντικαθίστανται κάθε 3-4 εβδομάδες, αλλά αυτή η διαδικασία διαρκεί μόνο περίπου 3-7 ημέρες σε ασθενείς με ψωρίαση. Αυτό προκαλεί την αύξηση της παραγωγής δερματικών κυττάρων από το σώμα, οδηγώντας σε συσσώρευση δερματικών κυττάρων που δημιουργούν λεπιοειδή, τραχιά σημεία καλυμμένα με λέπια.

Οι επιστήμονες έχουν παρατηρήσει ότι τα άτομα με ψωρίαση αντιμετωπίζουν μια διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος. Το ανοσοποιητικό σύστημα, ο αμυντικός μηχανισμός του οργανισμού έναντι ασθενειών και λοιμώξεων, επιτίθεται κατά λάθος σε υγιή κύτταρα του δέρματος σε άτομα με ψωρίαση.

Η ψωρίαση μπορεί να είναι κληρονομική. Περίπου το ένα τρίτο των ατόμων με ψωρίαση αναφέρουν οικογενειακό ιστορικό της πάθησης. Μελέτες σε μονοζυγωτικά δίδυμα δείχνουν 70% πιθανότητα το ένα δίδυμο να αναπτύξει την ασθένεια εάν το άλλο έχει τη διαταραχή. Αυτό το ποσοστό είναι 20% σε μη μονοζυγωτικά δίδυμα. Αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν τόσο γενετική προδιάθεση όσο και περιβαλλοντικές αντιδράσεις στην ανάπτυξη ψωρίασης.

Επιπλέον, άλλοι παράγοντες όπως οι τραυματισμοί του δέρματος, οι μολύνσεις του λαιμού και η χρήση ορισμένων φαρμάκων μπορούν επίσης να προκαλέσουν την ασθένεια.

Η ψωρίαση είναι μια συχνή ασθένεια, αλλά είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Η πάθηση μπορεί να προκαλέσει πόνο, αϋπνία και δυσκολία συγκέντρωσης. Τείνει να περνάει από κύκλους, με έξαρση για εβδομάδες έως μήνες και στη συνέχεια υποχώρηση για ένα χρονικό διάστημα.

Με την ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, πολλά νέα φάρμακα έχουν ανακαλυφθεί και εφαρμοστεί στη θεραπεία για τη μείωση της δυσφορίας και των επιπλοκών που προκαλούνται από την ασθένεια. Ωστόσο, το υψηλό κόστος αυτών των φαρμάκων σημαίνει ότι πολλοί ασθενείς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να λάβουν θεραπεία με αυτά τα νέα φάρμακα.

Η ψωρίαση σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ψωριασικής αρθρίτιδας, λεμφώματος, καρδιαγγειακών παθήσεων, νόσου του Crohn και κατάθλιψης. Η ψωριασική αρθρίτιδα από μόνη της επηρεάζει το 30% των ατόμων που πάσχουν από τη νόσο.

Οι νέοι με ψωρίαση μπορεί επίσης να έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη.

Τα άτομα με ψωρίαση έχουν 1,58 φορές (58%) υψηλότερο ποσοστό υπέρτασης σε σύγκριση με άτομα που δεν πάσχουν από την πάθηση.

Η ψωρίαση παραμένει μια χρόνια ασθένεια που απαιτεί μακροχρόνια φαρμακευτική αγωγή. Διαρκεί μια ζωή για τους πάσχοντες. Ωστόσο, λόγω της φολιδωτής όψης του δέρματος, οι ασθενείς συχνά αισθάνονται αμηχανία και ανασφάλεια, με αποτέλεσμα πολλοί να εγκαταλείπουν τη θεραπεία, με αποτέλεσμα σοβαρές εξάρσεις, επιπλοκές και σημαντικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής τους.

Για όσους δεν έχουν αρρωστήσει ακόμη, μπορεί να είναι απαραίτητο να ενισχύσουν το ανοσοποιητικό τους σύστημα και να περιορίσουν τις λοιμώξεις και τους τραυματισμούς, ώστε να αποφευχθεί η επίδραση της ασυλίας τους.

Για άτομα που ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου, όπως εκείνα με οικογενειακό ιστορικό της νόσου, ο προληπτικός έλεγχος και η έγκαιρη διάγνωση είναι ζωτικής σημασίας για την άμεση θεραπεία και την πρόληψη της επιδείνωσης της νόσου.

Για όσους έχουν ήδη διαγνωστεί, δεν υπάρχει λόγος πανικού ή ανησυχίας. Αντίθετα, είναι σημαντικό να συμβουλευτείτε έναν δερματολόγο ή ειδικό στην περιποίηση του δέρματος για να συζητήσετε τις επιλογές θεραπείας και τους τρόπους πρόληψης των επιπλοκών και της εξέλιξης της νόσου σε πιο σοβαρό στάδιο.

Οι ασθενείς θα πρέπει να λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού τους, να αποφεύγουν το ηλιακό φως, να διατηρούν καλή υγιεινή του δέρματος, να απέχουν από το αλκοόλ και το κάπνισμα, να περιορίζουν την κατανάλωση λιπαρών και λιπαρών τροφών και να αυξάνουν την πρόσληψη τροφών που περιέχουν φολικό οξύ και ωμέγα-3 λιπαρά οξέα από ψάρια όπως το σκουμπρί και ο σολομός.

Τα άτομα με ψωρίαση ή ψωριασική αρθρίτιδα χρειάζονται μια διατροφή εμπλουτισμένη με εικοσαπενταενοϊκό οξύ (EPA) και δοκοσαεξαενοϊκό οξύ (DHA), όπως σολομός, ρέγγα, σκουμπρί, εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, όσπρια, λαχανικά, φρούτα και δημητριακά ολικής αλέσεως.

Πολλοί ασθενείς βελτιώθηκαν μετά την κατανάλωση λιγότερων τροφών όπως καπνός, καφεΐνη, ζάχαρη, ντομάτες, μελιτζάνα, πιπεριές, σκόνη τσίλι και λευκές πατάτες, αλλά και αφού έλαβαν προβιοτικά και βιταμίνη D.

Όταν υιοθετείται μια δίαιτα χωρίς γλουτένη, η σοβαρότητα της νόσου συχνά μειώνεται σε άτομα με κοιλιοκάκη και σε άτομα με αντισώματα κατά της γλιαδίνης. Οι ασθενείς πρέπει να αποφεύγουν τροφές υψηλής θερμιδικής αξίας, αλκοόλ, κόκκινο κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα λόγω της περιεκτικότητάς τους σε κορεσμένα λιπαρά.